٢- در دى ١٢٩٥ ش./ اكتبر ١٩١٦ م. وايزمن در يادداشتى رسمى، طرحى را به نام «حكومتى جديد در فلسطين طبق اهداف صهيونيسم» به وزارت امور خارجه انگليس ارائه داد. اين يادداشت، كه خواهان به رسميت شناختن موجوديت يهوديان مقيم فلسطين، اعطاى خودمختارى آموزشى، دينى و ... به آنان و نيز تشكيل يك شركت يهودى براى عمران و استعمار فلسطين بود، پايه و اساس مذاكرات انگليس و سازمان صهيونيسم جهانى درباره آينده فلسطين قرار گرفت. «١» ٣- در فروردين ١٢٩٦ ش./ ژانويه ١٩١٧ م. وايزمن با سايكس «٢» و در اردى‌بهشت ١٢٩٦ ش./ فوريه ١٩١٧ م. رهبران صهيونيسم، با دولت ديويد لويد جورج «٣» و بالفور و سايكس ملاقات كردند. اين ملاقات‌ها آغاز مباحثاتى بود كه به صدور اعلاميه بالفور انجاميد. «٤» ٤- در مهر ١٢٩٦ ش./ ژوئيه ١٩١٧ م. صهيونيست‌ها پيش‌نويسِ پيشنهادى را كه مبناى اعلاميه بالفور قرار گرفت، به وزير امور خارجه انگليس تسليم كردند. در اين پيش‌نويس، دولت انگليس «اعطاى خود مختارى داخلى به ملّيّت يهود در فلسطين، آزادى مهاجرت يهوديان و تأسيس يك شركت مستعمره‌سازى ملّى يهود را به منظور اسكان مجدّد يهوديان و توسعه اقتصادى كشور لازم و ضرورى دانسته بود.» «٥»