دفاع كنند. نعمات و بركات پيشرفت را به تمام ساكنان كشور عطا كردند و در پى كسب استقلال برآمدند.
در سال ١٨٩٧، اوّلين كنگره صهيونيستى، با الهام از رؤياى دولت يهود تئودور هرتصل، حق مردم يهود را براى تجديد حيات ملى در كشور خودشان اعلام كرد. اين حق، در اعلاميّه بالفور، مورخ دوم نوامبر ١٩١٧ به رسميت شناخته شد و در سند قيمومت جامعه ملل، كه ارتباط تاريخى مردم يهود با فلسطين و حق آن‌ها براى بازسازى موطن ملى‌شان را از نظر بين‌المللى به رسميت شناخت، مورد تأييد مجدد قرار گرفت.
قتل عام اخير، كه ميليون‌ها يهودى اروپا را در برگرفت، ثابت كرد كه بايد براى مسأله بى‌خانمانى و فقدان استقلال مردم يهود، از طريق تأسيس مجدد يك كشور يهودى، كه دروازه‌هاى خود را بروى تمام يهوديان باز كرده و به مردم يهود در ميان خانواده ملل موقعيت مساوى خواهد داد، راه حل پيدا كرد.
بازماندگان قتل‌عام هولناك اروپا و نيز يهوديان ساير سرزمين‌ها، باعث نشد تا مردم يهود از تلاش خود جهت رسيدن به ارتز اسرائيل، در برابر مشكلات، موانع و خطرات دست بكشند و سبب نگرديد تا از اصرار خود براى رسيدن به حق حيات شرافت مندانه، آزادى و زحمت صادقانه در سرزمين آباء و اجدادى خود دست بردارند.
مردم يهود فلسطين، در جريان جنگ جهانى دوم به مبارزه ملل آزاديخواه عليه شيطان نازى، بيشترين كمك را كردند. فداكارى‌ها و از خودگذشتگى‌هاى سربازان يهودى و تلاش جنگى آنها اين حق را برايشان به ارمغان آورد كه بتوانند در ميان صفوف مللى قرار بگيرند كه سازمان ملل متحد را تأسيس كردند.
در ٢٩ نوامبر ١٩٤٧، مجمع عمومى سازمان ملل متحد، قطعنامه‌اى به‌