براى فهم تأثير انقلاب اسلامى بر جنبش‌هاى اسلامى فلسطين، مرورى كوتاه بر پيشينه روابط ايران و اسرائيل ضرورى است.
يك سال پس از تأسيس اسرائيل، نخست‌وزير ايران، رژيم اشغال‌گر قدس را به گونه «دو فاكتو» «١» به رسميت شناخت. در جريان نهضت ملّى شدن نفت، همكارى دو كشور ايران و اسرائيل قطع شد، امّا محمّدرضا پهلوى در ١٣٣٣ ش. دستور برقرارى همكارى و انعقاد نخستين قرارداد فروش نفت به اسرائيل را صادر كرد. اين قرارداد نفتى، در ١٣٣٦ ش.
علنى شد و ميزان صادرات نفت به اسرائيل طى سه سالِ پس از قرارداد به دو برابر افزايش يافت. با اين حال، سطح همكارى‌هاى دو كشور، پيش از ١٣٣٧ ش. محدودبه همكارى‌هاى نفتى و اطلاعاتى بود. پس از ١٣٣٧ ش. با خطرى كه اسرائيل و ايران از اتحاد مصر و سوريه (: جمهورى عربى متحده) احساس مى‌كردند، به توسعه روابط سياسى با يكديگر پرداختند و هم از اين رو، در ١٣٣٧ ش. نخستين نماينده سياسى اسرائيل وارد تهران شد و يك سال بعد، دفتر سياسى ايران در تل‌آويو گشايش يافت. سرانجام، شاه ايران در سال‌هاى پايانى دهه ٣٠ ش. در مصاحبه با سردبير روزنامه كيهان، اسرائيل را تلويحاً به رسميت شناخت. «٢» با روى كار آمدن هويدا در ايران (: نخست‌وزير) و سفر رئيس ستاد ارتش‌