پيوند خورده بود، منجر مى‌شد. «١» زمينه اصلى جنگ، در پى اقدام جمال عبدالناصر در ملّى كردن كانال سوئز فراهم آمد. ناصر، كه به همراهى افسران ناسيوناليست آزاد در ١٣٣١ ش./ ١٩٥٢ م. پادشاه مصر را سرنگون كرده و خود با كنار زدن ژنرال نجيب در ١٣٣٣ ش./ ١٩٥٤ م. زمام امور را به دست گرفته بود، در ٤ مرداد ١٣٣٥ ش./ ٢٦ ژوئيه ١٩٥٦ م. كانال سوئز را، كه در اجاره يك شركت انگليسى- فرانسوى بود، ملّى اعلام كرد. اين اقدام، دولت‌هاى استعمارگر را بر آن داشت تا با برگزارى چند كنفرانس بين‌المللى و با طرح مسأله در شوراى امنيت، مصر را وادار به بازگرداندن كانال به حالت قبلى كنند، ولى مخالفت مصر، همه كوشش‌هاى آنان را با شكست رو به رو كرد. «٢» با شكست اقدامات سياسى، كشورهاى انگليس و فرانسه به مصر يورش بردند و به بمباران شهرهاى قاهره، اسكندريه و ... پرداختند، و اسرائيل نيز نوار غزّه و صحراى سينا را اشغال كرد. اين حمله سه‌جانبه با مقاومتِ مردم و ارتش مصر رو به رو شد. كشورهاى شوروى (سابق) و آمريكا و به‌ويژه مجمع عمومى سازمان ملل متحد، حمله را محكوم كردند.
مجمع عمومى سازمان ملل متحد، نخست خواستار آتش‌بس فورى و عقب‌نشينى نيروهاى مهاجم گرديد، و براساس قطعنامه بعدى، سربازان پاسدار صلح خود را به منطقه درگيرى گُسيل داشت. بنابراين، قواى انگليس‌