١٩ ژوئيه/ ٢٨ تير آغاز گرديد. اسرائيل در روزهاى نخستين جنگ جادّه نقو و منطقه بيرشوا را از دست نيروهاى مصرى خارج كرد و نيز در عمليات به سوى كوهستان، هرم و زمستان، مناطق ديگرى چون جليله عليا و بخشى از خاك لبنان را به تصرف درآورد. در نتيجه، سپاه عرب در وضعيتى دشوار قرار گرفت. از اين رو، مصر با پيشنهاد ترك مخاصمه از سوى شوراى امنيت موافقت كرد و سپس، موافقت‌نامه صلحى ميان آن كشور و اسرائيل تحت نظارت سازمان ملل متحد در ٥ اسفند ١٣٢٧ ش./ ٤ فلسطين و صهيونيزم ١٦٤ طرح‌هاى صلح ص : ١٦٠ ٢ فوريه ١٩٤٩ م. به امضا رسيد. لبنان نيز به پيروى از مصر، موافقت‌نامه صلحى را در ٣ فروردين ١٣٢٨ ش./ ٢٣ مارس ١٩٤٩ م. با اسرائيل امضا كرد. اما اسرائيل ساده‌ترين و دشوارترين بخش مذاكره صلح را به ترتيب با عراق و سوريه در پيش داشت؛ زيرا عراقى‌ها در مذاكرات صلح شركت نكردند، بلكه شرايط صلح اردن با اسرائيل را پذيرفتند. همچنين، اسرائيل، سوريه را نيز به ترك مناطق مورد ادّعاى خود وادار كرد. «١» از مهم‌ترين پيامدهاى جنگ ١٣٢٧ ش./ ١٩٤٨ م. عبارتند از:
١- تمامى خاك فلسطين به استثناى كرانه باخترى و نوار غزّه به اشغال اسرائيل درآمد. اين سرزمين‌ها، چهل درصد بيشتر از سهمى بود كه قطعنامه ١٨١ سازمان ملل متحد به اسرائيل واگذار كرده بود.
٢- از آن پس، مسأله‌اى به نام مسأله آوارگان فلسطينى پديد آمد كه حدود هفتصد هزار نفر را در برمى‌گرفت. آوارگان افزون بر اين كه مشكلاتى را براى كشورهاى ميزبان به‌وجود آوردند، موجب به اكثريت‌