سوريه كمكى نكرد؛ زيرا از يك سو، سوريه از برخى گروه‌هاى مخالف ساف در جنگ داخلى لبنان (١٣٥٤ ش./ ١٩٧٥ م.) حمايت كرد و در جنگ اسرائيل عليه لبنان به آتش بس با اسرائيل تن در داد و از سويى ديگر، ساف در خلال محاصره بيروت از سوى اسرائيل (١٣٦٤ ش./ ١٩٨٨٥ م.) حاضر به ترك خاك لبنان و انتقال مقرّ خويش به تونس، نه به دمشق، گرديد. اين موضوع و موضوعاتى ديگر از اين دست، موجب رنجش طرفين از يكديگر شده و به تيرگى روابط مدد رسانيده است. «١» تيرگى روابط ساف و سوريه در سال‌هاى پس از ١٣٦٤ ش./ ١٩٨٥ م.
نيز ادامه يافت. از ١٣٦٤ ش./ ١٩٨٥ م. سوريه سازمانى نوين به نام جبهه نجات ملّى فلسطين (: الانفاذ) پديد آورد مركّب از پنج گروه دست چپى «٢» فلسطينى به نام‌هاى جبهه خلق براى آزادى فلسطين، جبهه دمكراتيك خلق براى آزادى فلسطين، صاعقه، جبهه خلق براى آزادى فلسطين (: فرماندهى كلّ) و جبهه مبارزات مردمى، تا براى از ميدان به در كردن ساف بكوشند. هنگامى كه انفاذ از اجراى سياست‌هاى سوريه بازماند و در نتيجه منحل گرديد، سوريه سازمان جايگزين ديگرى را به نام گروه‌هاى ده‌گانه مخالف فلسطينى سامان داد. از ديگر علل مهم اين اقدام آن بود كه ساف بدون هماهنگى با سوريه وارد مذاكرات صلح اعراب و اسرائيل شده بود. «٣» روابط ساف و سوريه پس از انعقاد قرارداد غزّه- اريحا تغييرى چندان‌