اعراب و اسرائيل، از مجمع عمومى سازمان ملل متحد خواست كه به موضوع رسيدگى كند. امّا اختلاف روس‌ها با آمريكاييان، كه برخلاف رقيب خود، با محكوميت اسرائيل و تخليه فورى سرزمين اشغالى در اين جنگ- يعنى كرانه باخترى رود اردن، بخش شرقى بيت‌المقدس و نوار غزّه- مخالفت مى‌ورزيد، باعث شد كه پيشنهاد شوروى مسكوت مانَد. سپس، شوراى امنيت، كه با پيشنهاد مصر تشكيل جلسه داد، قطعنامه ٢٤٢ را در بهمن ١٣٤٥ ش./ نوامبر ١٩٦٧ م. به تصويب رساند. «١» بنابر اين قطعنامه، همه متصرّفات اسرائيل تا ١٣٤٦ ش./ ١٩٦٧ م. به رسميت شناخته شد و درعوض، از آن كشور خواسته شد كه متصرّفات خود در جنگ شش روزه شهريور ١٣٤٦ ش./ ژوئن ١٩٦٧ م. را ترك كند. افزون بر اين، پايان دادن به همه ادعاها، خاتمه بخشيدن به حالت جنگ، تضمين آزادى كشتى‌رانى در آب‌راه‌هاى بين‌المللى منطقه، حلّ عادلانه مسأله پناهندگان فلسطينى را درخواست كرد. مصر و اردن، برخلاف سوريه و فلسطينيان، قطعنامه را پذيرفتند، امّا اسرائيل از اجراى آن سر باز زد و در ١٣٥٠ ش./ ١٩٧١ م.
رسماً ناممكن بودن عقب‌نشينى از سرزمين‌هاى اشغالى ١٣٤٦ ش./ ١٩٦٧ م. را به سازمان ملل متحد اعلام كرد. «٢» در اكتبر ١٣٥٢ ش./ ١٩٧٣ م. و در جريان جنگ چهارم اعراب و اسرائيل، شوراى امنيت سازمان ملل متحد قطعنامه ٣٣٨ را براى حل و فصل مسائل خاور ميانه تصويب كرد. در اين قطعنامه، شوراى امنيت از طرفين خواسته بود كه پس از آتش‌بس، بى‌درنگ قطعنامه ٢٤٢ سال‌