عليه اسرائيل براى انعقاد يك قرارداد با سازمان آزادى‌بخش سود برد. در اين قرارداد، كه هيچ‌گاه به اجرا درنيامد، ساف صلح را به اسرائيل درصورت بازپس‌گيرى ساحل غربى رود اردن و نوار غزّه هديه مى‌كرد. «١» ساف در برابر انتفاضه «٢» انتفاضه در ١٣٦٦ ش./ ١٩٨٧ م. آغاز شد، امّا ساف نه‌تنها از آن براى بازگشت به مواضع انقلابى گذشته سود نبرد، بلكه بر اقدامات سازش‌كارانه خود افزود. بخشى از دلايل سازش‌كارى ساف، به سياست‌هاى اسرائيل باز مى‌گشت؛ زيرا اسرائيل از قيام مردمى فلسطين در سرزمين‌هاى اشغالى به وحشت افتاد. از اين رو، عرفات را، كه بيشتر از هر زمانى ديگر آماده اعطاى امتياز به اسرائيل بود، بيش از گذشته به بازى گرفت، تا از اين گذر از گرايش مردم به مبارزه اسلامى به جاى ملّى‌گرايى كم خطر ساف جلوگيرى كند. افزون بر اين، اختلاف گروه‌هاى فلسطينى، كه از ١٣٤٩ ش./ ١٩٧٠ م. آغاز شده بود و در ١٣٦١ ش./ ١٩٨٢ م. به اوج خود رسيد، و در ١٣٦٤ ش./ ١٩٨٥ م. منجر به درگيرى ميان برخى از آن‌ها گرديد، در گرايش ساف به سازش با اسرائيل مؤثر بود. «٣» با آغاز انتفاضه، ساف در همه زمينه‌ها بازنده اصلى بود؛ زيرا روش‌هاى مسالمت‌آميز، فلسطين بدون اسلام و تفكّر سكولاريستى «٤»، مبارزه در خارج‌