قاهره پرداخت و از ١٣٣١ ش./ ١٩٥٢ م. تا ١٣٣٦ ش./ ١٩٥٧ م. رياست اتحاديه دانشجويان فلسطينى در مصر را برعهده داشت. در جنگ سوئز (: ١٣٣٥ ش./ ١٩٥٦ م.) به‌عنوان كارشناس موادّ منفجره و تخريب، شركت داشت و پس از فراغت از تحصيل، براى يافتن شغل، راهى كويت شد. در كويت به كارهاى چريكى ضد اسرائيلى روى آورد و با تأسيس گروه چريكى فتح، به رياست آن دست يافت. وى در سال تأسيس فتح و نيز در ١٣٤٦ ش./ ١٩٦٧ م. نخستين و دومين عمليات ضد اسرائيلى فتح را رهبرى كرد. «١» عمليات كرامه، عرفات را به شهرت رساند. پس از آن، با كمك و مساعدت جمال عبدالناصر «٢» به رهبرى ساف دست يافت. وى، كه داراى انديشه ملى‌گرايانه است، هيچ‌گاه در همكارى با ناصريست‌ها «٣» و بعثى‌ها «٤» و ...
دچار سختى نشده است؛ زيرا بر آن است كه همكارى با اين گروه‌ها شرط نخستين نجات فلسطين است. حمله رژيم اسرائيل به لبنان در ١٣٦١ ش./ ١٩٨٢ م. و اشغال بيروت، به بيرون راندن چريك‌هاى ساف از لبنان انجاميد.
اين رويداد، به كاهش محبوبيت مبارزاتى عرفات منجر شد. سپس، عرفات با ادامه سياست‌هاى سازش‌كارانه و گاه شتاب‌زده، بيش از گذشته محبوبيت خود را از دست داد و ساف را در نيل به هدف‌هاى مبارزه عليه‌