و آن را در قدس تكميل كرد. وى در روزنامه‌هاى النهار، بيروت و اليوم قلم مى‌زد و چند بار به علّت مخالفت با قيمومت انگليس بر فلسطين و مهاجرت يهوديان، دستگير و بازداشت شد. شقيرى در ١٣٢٧ ش./ ١٩٤٨ م. «١» به معاونت دبير كلّ اتحاديه عرب منصوب گرديد و سپس، بارها به نمايندگى از سوريه و عربستان سعودى در جلسه‌هاى سازمان ملل متحد و كنفرانس‌هاى جهانى شركت كرد.
شقيرى از بهترين خطيبان عرب در دفاع از فلسطين و كشورهايى عربى بود كه هنوز تحت استعمار قرار داشتند. از اين رو، در ١٣٤١ ش./ ١٩٦٢ م.
به‌عنوان نماينده فلسطين در اتحاديه عرب، و در ١٣٤٣ ش./ ١٩٦٤ م. از سوى اتحاديه عرب، به رياست ساف برگزيده شد. وى در مدّت رياستش مى‌كوشيد احساس ملّى فلسطينيان و اصول و سازمان‌هاى آنان از حدود سياست رهبران عرب تجاوز نكند. همچنين وى با تبادل نظر با دولت‌هاى عرب و مردم فلسطين، پيش‌نويس منشور ملّى فلسطين و اساس‌نامه ساف را فراهم كرد كه سپس به تصويب اتحاديه عرب رسيد. سرانجام، شقيرى در ١٣٤٨ ش./ ١٩٦٩ م. از رياست ساف و نمايندگى فلسطين در اتحاديه عرب كناره گرفت و بارى ديگر به دنياى نويسندگى پيوست، امّا او همچنان مخالف هرگونه توافقى با دولت اسرائيل باقى ماند. «٢» محمد عابد، مشهور به ياسر عرفات، سومين رهبر ساف، در اورشليم و در ١٣٢٠ ش./ ١٩٤٠ م. متولد شد. در هفده سالگى به سمت منشى مخصوص عبدالقادر حسينى درآمد. سپس، به تحصيل در دانشكده مهندسى‌