مى‌گردد. مقطع اول قبل از سال ١٣٤١ است كه در اين دوران امام (ره) ضمن انتقاد به حكومت پهلوى و وابستگى آن به بيگانگان، بيشتر به تدريس توجّه داشتند و شاگردانى را تربيت مى‌كردند كه بعدها سازمان دهندگان انقلاب اسلامى شدند.
مرحله بعد كه بيشتر مورد بحث ماست بعد از رحلت آيت‌ا ... بروجردى و از سال ١٣٤١ ه. ش به بعد است؛ يعنى سال شروع انقلاب اسلامى به رهبرى امام خمينى (ره).
از اين زمان با قرار گرفتن امام در مقام مرجعيت شيعه، مرحله جديدى در تاريخ سياسى ايران آغاز شد. اين مرحله جديد برخلاف گذشته انقلاب اسلامى و انقلابهاى جهان ٩٧ الف - زنده‌كردن اسلام و اجراى قوانين آن در ايران ص : ٩٥ اظهار نظر و داخل شدن در امور سياسى بود كه با مخالفت شديد رژيم رو به رو شد و منجر به درگيريهاى شديدى گرديد كه در نهايت در سال ٥٧ به پيروزى انقلاب اسلامى انجاميد. «١» الف- دوران رهبرى امام خمينى (ره)
بطور كلى رهبرى امام را مى‌توان به چهار دوره تقسيم كرد كه هر دوره ويژگى خاص خودش را دارا مى‌باشد.
دوره اوّل: ظهور امام خمينى- ره- به عنوان رهبر سياسى- مذهبى كه با كسب مقبوليت سريع ايشان از طرف توده‌هاى تشنه مردم همراه بود. اين دوران با مخالفت عليه تصويب لايحه انجمنهاى ايالتى و ولايتى در سال ٤١ شروع و سپس با سخنرانى معروف امام عليه كاپيتولاسيون و تبعيد ايشان در آبان ٤٣ به تركيه پايان يافت.
چهار اقدام اساسى امام در اين دوران عبارت بودند از: تحريم تقيه كه در طول سالها مانع مبارزات مستقيم مردم با رژيمهاى خودكامه و در عين حال دستاويز سازشكاران شده بود، كشاندن مبارزه به كانون اصلى فعاليتهاى مذهبى، يعنى حوزه علميه قم و كشيدن خط بطلان بر جدايى دين از سياست، متوجه نمودن لبه تيز حملات به كانون فساد يعنى سلطنت و شخص شاه و بالاخره حمله مستقيم به همه قدرتهاى خارجى و در رأس آنها امريكا.
دوره دوّم: اين دوره با تبعيد امام به تركيه آغاز و با اولين جرقه انقلاب در دى ماه ٥٦