بودند، بسيار ناچيز بود درحالى كه طبقه سوم كه حدود ٩٨ درصد جمعيت آن كشور را تشكيل مى‌داد، فاقد هرگونه امتياز سياسى بود. اين طبقه در حقيقت توده مردم فرانسه را تشكيل مى‌داد و شامل بورژواها (توانگران)، صنعتگران، كارگران و كشاورزان مى‌شد.
صنف بورژوا شامل معلمان، پزشكان، وكلاى دادگسترى، تجار بزرگ، بازرگانان، صاحبان صنايع كوچك و كارگاهها و عمال دولتى بودند. اين صنف كه حدود سيصد هزار نفر بودند، در طول قرن هجده به ثروت زيادى دست پيدا كرده بودند. بورژواها به علت دارا بودن سواد و معلومات كافى، كتابهاى سياسى و اقتصادى زمان خود را كه توسط افرادى چون «ولتر»، «منتسكيو» و «روسو» نوشته شده بود، مطالعه كرده، خواستار انقلاب سياسى- اجتماعى در آن كشور بودند. بورژواها تلاش مى‌كردند كه با دگرگونى اجتماعى در آن كشور، همانند دو طبقه ديگر در مشاركت و مديريت سياسى جامعه سهمى داشته باشند. «١» بدين ترتيب صنف بورژوا كه شامل تعداد معدودى از طبقه سوم جامعه آن زمان فرانسه بود، هسته اصلى و اوليه انقلاب كبير فرانسه را تشكيل داده، مبارزه عليه رژيم حاكم كه در دست دو طبقه ديگر بود، آغاز كرد. البته در اين راه عده‌اى از طبقات ممتاز نيز با آنها همراه شدند. با توجه به اين توضيح، مشخص مى‌شود كه اكثريت مردم آن كشور كه همان طبقه سوم منهاى بورژواها بودند، نقش قابل توجهى در حركت سال ١٧٨٩ م؛ يعنى تصرف پاريس و سقوط زندان «باستيل» و تشكيل حكومت مشروطه نداشتند. در واقع، فساد مالى و اقتصادى و درماندگى نظام حاكم در اداره امور كشور باعث شد كه رژيم متوسل به دو طبقه ممتاز شود. چون آنها به درخواست نظام حاكم جواب منفى دادند، به ناچار لوئى شانزدهم دستور تشكيل مجلس طبقات را صادر كرد.
همچنين نكته ديگرى كه در طول انقلاب فرانسه قابل تأمل است، اين است كه انقلاب بيشتر در شهر پاريس (پايتخت) تجلى يافت و مردم ساير نقاط كشور چندان مشاركتى در حركتهاى اوليه انقلاب نداشتند. به عبارت ديگر، خاستگاه انقلاب، شهر پاريس بود و مردم ساير شهرهاى آن كشور و روستاها بعد از پيروزى انقلاب به صحنه آمده، تحولات‌