خواستار يك نظام پارلمانى به شيوه كشورهاى غربى بودند. «١» ب- به قدرت رسيدن راديكالها بعد از بركنارى نيكلاى دوم و به قدرت رسيدن ليبرالها، مردم فكر مى‌كردند كه انقلاب به پيروزى كامل رسيده است. ولى پس از مدتى چون وضعيت اقتصادى و سياسى روسيه بهبود پيدا نكرد، بلشويكها به رهبرى «لنين» خواستار بركنارى دولت موقت «كُرنسكى» و به دست گرفتن قدرت توسط كارگران و كشاورزان شدند. لنين كه در اين زمان شعارهاى تندى را به نفع كارگران و دهقانان مى‌داد، به عنوان يك رهبر راديكالِ انقلابى شناخته شده بود. وى سرانجام توانست در هفده اكتبر ١٩١٧ م ليبرالها را كنار زده و از طريق بلشويكها قدرت را به طور كامل به دست گيرد. «٢» در اين مدت حوادث و اتّفاقهاى زيادى در شوروى به وقوع پيوست و لنين را مجبور كرد تا از بعضى از شعارهاى تند عدول كرده، سياستهاى معتدلترى اتخاذ نمايد. اشغال بخشهايى از خاك روسيه توسط متحدين و فشار آلمان مبنى بر صلح با شوروى از يكسو و درگيريهاى داخلى و وخامت اوضاع اقتصادى كشور از سوى ديگر، باعث شدند كه لنين قرارداد صلح «برست ليتوفسك» را با آلمان امضا كرده، سياست جديد اقتصادى به نام «نِپ» «٣» را در پيش گيرد. اين دوره سرانجام با مرگ لنين در سال ١٩٢٤ ميلادى به پايان رسيد. «٤» ج- سرانجام انقلاب‌ اختلاف بين رهبران كشور اتحاد جماهير سوسياليستى شوروى كه از هنگام حيات لنين آغاز شده بود با مرگ او تشديد شد. پس از مرگ لنين سه نفر از رهبران بلشويكها از بقيه مشهورتر بودند. اين سه نفر در اين زمان كه حزب كمونيست تشكيل شده بود به نام رهبران حزب معروف بودند و شامل «زينوويف»، «كامنوف» و «استالين» مى‌شدند. در كنار اينها، تروتسكى هم داراى نفوذى در حزب بود. ابتدا اين سه نفر با همكارى‌