استقلال آن كشور از فرانسه، امتيازهايى به نفع خود كسب كند. «١» شوروى سابق هم برخلاف روسيه زمان جنگ اول جهانى، ژست طرفدارى از جهان سوم به خودگرفته، تبليغات تحريك آميزى در اين گونه كشورها عليه استعمارگران غربى آغاز كرده بود. به همين دليل از انقلابيون الجزاير در مقابل رژيم وابسته آن كشور حمايت مى‌كرد. از نظر منطقه‌اى هم در اين زمان كشورهاى شمال آفريقا مأمن مناسبى براى انقلابيون الجزاير بودند.
علاوه بر اينها، موضع گيرى كشورهاى عضو اتحاديه عرب در ١٩٤٥ م عليه استعمارگران كه خواستار رهايى و آزادى كشورهاى شمال آفريقا بويژه الجزاير از يوغ استعمار بودند و نيز شكل گيرى «كنفرانس باندونگ» اندونزى در سال ١٩٥٥ م و موضع‌گيرى آنها به نفع استعمار زدايى، از ديگر حمايتهاى بين المللى ازانقلاب رهايى بخش مردم الجزاير بود. «٢» همچنين، سازمان ملل متحد نيز در اين سالها تبديل به يكى از مراكز جهانى عليه استعمارگران شده بود. مجمع عمومى اين سازمان در سال ١٩٦٠ م، اعلاميه استقلال ملتهاى مستعمره را صادر كرد. اين مسأله هم خود باعث شتاب در روند نهضت ضد استعمارى مردم الجزاير و در نتيجه پيروزى انقلاب الجزاير شد.
نتيجه اين كه همزمان با اوج گيرى مبارزات انقلابى مردم الجزاير عليه استعمارگران فرانسوى، تمام شرايط منطقه‌اى و بين المللى به نحوى جريان داشت يا سپرى شده بود كه از هر جهت در راستاى منافع نهضت رهايى بخش الجزاير بود. حتى كشورهاى مهمى چون آمريكا و شوروى كه در اين زمان در رأس دو بلوك سرمايه دارى و سوسياليستى قرار داشتند به طور مستقيم به انقلابيون الجزاير كمك و در صحنه بين المللى نيز از آنها حمايت مى‌كردند. به همين دليل، رژيم وابسته به فرانسه در الجزاير در اوج شكل گيرى انقلاب الجزاير نه تنها از هرگونه كمك بين المللى و منطقه‌اى جهت سركوب مردم مسلمان آن كشور محروم بود بلكه دولت فرانسه هم در موقعيتى قرار نداشت كه به وابستگان خود در الجزاير كمك كند.