اساس كار حزب كمونيست چين برخلاف انقلاب روسيه با تكيه بر روستاييان و دهقانان بود. اين دهقانان بودند كه نقش تعيين كننده‌اى در پيروزى نهايى انقلاب چين در سال ١٩٤٩ م داشتند و با توجه به اين كه دهقانان در آن زمان بيشتر از ٢٣ جمعيت كشور را تشكيل مى‌دادند، «١» مى‌توان ادعاكرد كه انقلاب چين نسبت به انقلاب روسيه و فرانسه يك انقلاب مردمى بود.
د- الجزاير از ژوئن ١٨٣٠ م كه نيروهاى فرانسوى در خاك الجزاير مستقر شدند، نخستين هسته‌هاى مبارزه با استعمارگران هم شكل گرفت. اولين قيام به رهبرى «شيخ عبدالقادر» در الجزاير رخ داد. اين جنبش استقلال طلبانه كه از سال ١٨٣٠ م تا ١٨٤٧ به پيكار با ارتش متجاوز فرانسه پرداخت از اتحاد و همبستگى همه مردم قبايل الجزاير غربى و مركزى تشكيل شده بود و در اين زمان مبارزات ضد استعمارى را در شمال آفريقا رقم زد. «٢» مردم قبيله‌هاى عرب در سرزمين الجزاير به هيچ مقوله‌اى همچون «استقلال» اهميت نمى‌دادند. آنان به استقلال كشور خود و زندگى با عزت همانند گنجى ارزشمند قدر مى‌نهادند و از هيچ چيز مانند سلطه بيگانگان بر زندگى و مقدرات خويش تنفر نداشتند. «٣» اين طرز تفكر و روحيات مردم آن كشور موجبات شكل گيرى قيامهاى استقلال طلبانه متعددى را ميان قبيله‌ها و بالتّبع مشكلاتى جدى را در روند استعمار در الجزاير به وجود آورد. پس از قيام «شيخ عبدالقادر»، دست كم نُه جنبش ضد استعمارى ظهور يافت. اما عدم دسترسى مردم به سلاح و تجهيزات لازم درجنگ عليه ارتش فرانسه، عدم رهبرى واحد و قدرتمند، همچنين فقدان يك ايدئولوژى منسجم سبب گرديد تا اين قيامها از نيروهاى سركوبگر فرانسوى شكست بخورند. قيام «اوراس» در سال ١٩١٦ م آخرين حلقه از اين دست مبارزات بود كه شكست خورد. «٤»