نفوذ بيگانگان در چين و توسعه و رواج تجارت ترياك در آن كشور، عواقب شديد سياسى و اجتماعى براى مردم آن كشور به ارمغان آورد كه از جمله آنها، نابودى سيستم اقتصاد كشاورزى سنتى خودكفا، توسعه شهرى و تغيير بافت سياسى- اجتماعى سنتى آن كشور، وجود ده ميليون معتاد، فروپاشى جوامع روستايى، سرازيرى كالاهاى خارجى به چين و نابودى صنايع و محصولات داخلى، نقض حاكميت آن كشور و ضعف امپراتورى آن را مى‌توان نام برد.
عوامل مذكور از يك سو و فساد دربار خاندان منچو، «١» شكست در جنگ با ژاپن در سالهاى ٥- ١٨٩٤، استقلال شبه جزيره كره و تصرف چندين جزيره چين به وسيله ژاپن ازسوى ديگر، باعث جنبشها و شورشهايى در اواخر قرن نوزده و اوايل قرن بيستم در اين كشور شد كه سرانجام در ١٩١١ م، خاندان منچو و امپراتورى پنج هزار ساله چين به وسيله يك انقلاب بورژوايى ملى به رهبرى «سون يات سِن» سرنگون و رژيم جمهورى در آن كشور تشكيل گرديد. «٢» بعد از پيروزى انقلاب ١٩١١ م، «سون يات سن» حزب ملى خود به نام «كومين دانگ» (كومين تانگ) را تشكيل داد. اما حكومت ملى او نتوانست مشكلات اقتصادى، بى نظمى سياسى را سر و سامان داده، كشور را از اشغال بيگانگان خارج سازد، به همين دليل زمينه‌هاى لازم براى فعاليت سياسى گروههاى كمونيست فراهم آمد و متعاقب آن، حزب كمونيست چين در ١٩٢١ م در شانگهاى با الهام از پيروزى انقلاب كمونيستى روسيه تشكيل شد كه از جمله بنيانگذاران آن «مائو تسه تانگ» (تونگ) بود. حزب كمونيست چين بر طبق نظر كمونيزم بين الملل (كمينترن) كه توسط دولت شوروى تشكيل شده بود، با حزب ملّى «كومين دانگ» متحد شده، طى دوران همكارى با حزب «سون يات سِن»، چندين اعتصاب كارگرى عليه شورشيان و بيگانگان به راه انداخت. بعد از فوت «سون يات سن» در ١٩٢٥ م، «چيان كاى چك» (كيان كاى شك) جانشين او شد. وى در