٤- اربعين‌هاى پى در پى و تداوم نهضت‌ در تاريخ ايران سال ١٣٥٧ ه. ش با هيچ يك از سالهاى گذشته قابل مقايسه نيست.
وحدت مردم ايران در اين سال، تحت نام اسلام و با رهبرى امام مساله‌اى است كه در تاريخ ايران سابقه نداشته است. در چهلم شهداى تبريز شهرهاى يزد، كرمان، شيراز، اصفهان، جهرم و اهواز نيز به قيام پيوستند و با راهپيماييها و ازدحام در مساجد رژيم شاه را به انتقاد گرفتند ولى در يزد اين تظاهرات با كشتار وحشيانه مردم توسط رژيم رنگ ديگرى به خود گرفت. مردم خشمگين يزد در مسير راهپيمايى خود شيشه‌هاى چند بانك و سينما و ... را شكسته و خواستار بازگشت امام از تبعيد، آزادى زندانيان و ...
شدند.
ابعاد نهضت اسلامى در طول چند ماه كه با اربعين‌ها گسترش مى‌يافت به صورت يكى از مسائل و رويدادهاى مهمّ جهانى درآمده بود. امام (ره) نيز كه دامنه نهضت را روز به روز در حال گسترش مى‌ديد، بر سازماندهى آن اصرار كرد. تا آن را از حالت پراكندگى خارج و يكپارچه و متمركز كند. لذا در پيامها و سخنرانيهاى خود به طور مكرر از شاه به عنوان مجرم اصلى و عامل بدبختى ايران ياد كردند و به كسى اجازه ندادند كه با طرح شعارهاى منحرف كننده مردم را از مسير نهضت منحرف كند. در اين رابطه امام (ره) فرمودند:
ملت اسلام و ملت ايران با اين آدم آشتى نخواهد كرد. اگر يك كسى بگويد «آشتى»، اين خيانت است اگر شما در نوشته يك حزبى ديديد ... كه ما قانون اساسى مى‌خواهيم ... اين خيانت است. «١» امام راحل (ره) سعى داشتند علاوه بر اربعينها كه مناسبتهاى خوبى براى مبارزه عليه رژيم بود از مناسبتهاى ديگر مثل اعلام عزاى عمومى نوروز ٥٧، قيام پانزده خرداد، جشن نيمه شعبان و ... نيز استفاده كرده و مردم را عليه رژيم بشورانند.