نطق تاريخى و اعلاميه شديداللحن امام خمينى- ره- كه خيلى ساده و قاطع از همه سران هيات حاكمه با عنوان خائن به كشور نام برده بود، دليلى براى ادامه حيات شاه و مجلس و دولت باقى نمى‌گذاشت و البته آنها نيز ثابت كرده بودند كه ياراى شنيدن حقيقت را ندارند. چون از يك طرف علاقمند به تاج و تخت بودند و به همين جهت نمى‌توانستند از نوكرى امريكا دست بردارند و از طرف ديگر با حضور امام در ايران نه‌تنها پياده كردن طرحهاى اصلاحى شاهانه ممكن نبود بلكه اساس رژيم نيز در معرض زوال قرار داشت لذا مصمّم شدند با دستگيرى و تبعيد امام به خارج از كشور خود را از مهلكه نجات دهند. به همين جهت طبق برنامه‌اى حساب شده آن هم با زير پا گذاشتن قانون اساسى، موازين بين‌المللى و بدون محاكمه، آن حضرت را در سيزده آبان ١٣٤٣ به تركيه تبعيد نمودند.
٨- مبارزه در تبعيد همزمان با تبعيد امام به نيروهاى امنيتى نيز فرمان آماده‌باش دادند تا هرگونه حركت و اعتراضى عليه دستگيرى و تبعيد امام را به خاك و خون بكشند. اين بار نيروهاى امنيتى بر خلاف حادثه پانزده خرداد كه غافلگير شده بودند با توپ و تانك به ميدان آمده بودند. رژيم شاه درصدد بود با خشونت هرچه تمام همه اعتراض‌هايى را كه عليه برنامه و اقدامات او ظرف دو سه سال گذشته به رهبرى امام صورت گرفته بود، در هم بشكند.
لذا مشاهده مى‌شود كه از يك طرف امام را به كشورى كه با حكومت لائيك اداره مى‌شود تبعيد و ممنوع‌الملاقات مى‌نمايد و حتى نام شهرى كه در آن امام را فرستاده‌اند مخفى نگه مى‌دارند و از طرف ديگر با دستگيرى وسيع روحانيون و ياران امام (ره) روحيه ترس و تزلزل را در آنها به وجود مى‌آورند.
با همه خشونتى كه دستگاه رژيم انجام داد، كوچكترين خللى در راهى كه امام در پيش گرفته بودند وارد نشد و امام با همان صلابت و قاطعيت رهبرى نهضت را ادامه دادند. ضمن اينكه در داخل نيز اين تبعيد، واكنش‌هاى تندى را عليه رژيم به دنبال داشت كه از جمله اين واكنشها انقلاب اسلامى و انقلابهاى جهان ٧٤ ٦ - هفده شهريور ١٣٥٧ ه. ش ص : ٧٣ مى‌توان به اعتراض شديد مراجع و علماى قم و نجف، تعطيلى‌