يك كشور، زيرا طى مدت ١٣٠ سال حضور يغماگران فرانسوى در اين كشور، تمامى پستهاى كليدى و امور فنى، مديريت، پزشكى و بهداشتى و ساير امور تخصصى را در انحصار گرفته بودند. جنگهاى پى در پى استقلال‌طلبى سبب ويرانى كشور گرديده بود و بيش از دو ميليون آواره، نيم ميليون پناهنده در ساير كشورها، ٠٠٠، ٤٠٠ كودك يتيم و حداقل دو ميليون نفر بيكار برجاى نهاده بودند. با خروج هشتصدهزار مهاجر كه در آستانه انقلاب الجزاير، در پرونده‌ها، اسناد و ماشين‌آلات، خرابكارى كرده بودند، به درهم‌ريختگى جامعه الجزاير افزوده شده بود. رهبران الجزاير با تدوين قانون اساسى جديد، به رغم اين كه اين كشور در زمره كشورهاى اسلامى قرار داشت به سوسياليسم روى آوردند. آنها گرچه طعم تلخ ايدئولوژيهاى وارداتى را در حين مبارزه چشيده بودند امّا اين اشتباه را يك بار ديگر تكرار كردند. بدين صورت بحران فرهنگى، اجتماعى، اقتصادى و سياسى به صورت آتش زير خاكستر پنهان ماند. تا اين كه مردم مسلمان آن كشور پس از پيروزى انقلاب اسلامى با الهام از رهبرى الهى امام خمينى (ره) و ايمان مذهبى خود در سال ١٣٦٩ ه. ش در انتخابات شهرداريها و سپس در انتخابات پارلمانى آن كشور با رأى قاطع خود جبهه نجات اسلامى آن كشور به رهبرى عباس مدنى را كه خواهان حكومت اسلامى به شيوه ايران بود، به نمايندگى خود انتخاب نمودند. امّا وابستگانِ به بيگانه در آن كشور چون تحمّل حكومت اسلامى را نداشتند، با ابطال انتخابات شهرداريها و پارلمان آن كشور، الجزاير را دچار يك بحران فزاينده ديگر كردند كه تا امروز همچنان ادامه دارد.
انقلاب ايران‌ الف- حكومت ليبرالها بعد از پيروزى انقلاب اسلامى هم ابتدا ليبرالها قدرت را به دست گرفتند. از اين جهت انقلاب اسلامى ايران با انقلابهاى فرانسه و روسيه داراى وجه مشترك مى‌باشد. با اين تفاوت كه انقلاب ايران يك انقلاب مردمى و سراسرى با يك رهبر واحد بود كه تمام شرايط رهبرى از نظر مشروعيت و مقبوليت لازم را داشت. امام امت (ره) ضمن آگاهى از