انقلاب بزرگ فرهنگى در سال ١٩٦٥ م از مهمترين تحولات و حوادث زمان مائو بود كه منجر به تغيير ساختار اجتماعى، سياسى و اقتصادى در آن كشور گرديد. «١» سرانجام مائو در سال ١٩٧٦ م درگذشت و پس از مدّتى مائوزدايى آغاز شد. پس از مرگ مائو تا به امروز چين از نظر سياستهاى داخلى و خارجى دچار تغيير و تحوّلات مهمّى شده و به پيشرفتهاى زيادى نيز نايل گرديده است. چين امروزه نيز همچنان به ايدئولوژى كمونيزم وفادار مانده است.
انقلاب الجزاير الف- حاكميت گروههاى انقلابى‌ پس از خروج فرانسه از الجزاير و دستيابى به استقلال، كسانى كه در رأس نهضت استقلال‌طلبانه قرار داشتند به قدرت رسيدند. ابتدا «فرحت عباس» به عنوان رئيس‌جمهور برگزيده شد و احمد «بن بلّا» هم پست نخست‌وزيرى را اشغال نمود. وى اعضاى كابينه خود را از ميان افسران سابق نهضت مقاومت برگزيد. پس از اندكى «بن بلَّا» به مقام رياست جمهورى رسيد. اينان درصدد بودند تا جامعه نوين الجزاير را براساس اصول و مبانى سوسياليسم بنا كنند. بن بلا از سوسياليسم ماركسيستى طرفدارى مى‌كرد.
امّا جامعه آرمانى سرهنگ هوارى بومدين كه در اين زمان نخست‌وزير بود، براساس برداشتى دوگانه از سوسياليسم و اسلام بود. اين اختلاف عقيده باعث شد كه بومدين در سال ١٩٦٥ م با يك كودتاى ناگهانى بن بلَّا را از قدرت بركنار و خود در مسند قدرت قرار گيرد. بومدين تا زمانى كه بر سر كار بود. با قدرت و اقتدار كامل، يكه‌تاز ميدان سياست و حاكميّت آن كشور بود. «٢» ب- تحولات بعدى انقلاب و سرانجام آن‌ جامعه الجزاير پس از كسب استقلال، بيشتر شبيه به يك سرزمين غارت شده بود تا