تنها هيچ‌گونه پيشرفتى در وضع دهقانان كه بيشترين مقدار جمعيّت چين را تشكيل مى‌دادند، صورت نگرفت بلكه وضع آنها روز به روز بدتر مى‌شد. به همين جهت، حزب كمونيست با تكيه بر آنها حكومت ملى‌گرايان ليبرال را سرنگون كرده و خودش قدرت را به دست گرفت. «١» لذا ليبرالها پس از انقلاب نمى‌توانستند جايگاهى داشته باشند چه برسد به اين كه قدرت را در دست گيرند.
ب- تحولات مهم بعد از انقلاب و سرانجام آن‌ در روز اوّل اكتبر ١٩٤٩ م هنگامى كه مائو در ميدان «تيان آن مِن» (دروازه صلح آسمانى) پكن در مقابل جمعيّت انبوه تشكيل جمهورى خلق چين را اعلام كرد، «٢» او و همكارانش با مشكلات زيادى رو به رو بودند. مقامهاى انقلابى به رهبرى مائو براى فايق آمدن بر انبوه مشكلاتِ اقتصادى، سياسى و اجتماعى از يك سو و بهبود وضعيت كشاورزان آن كشور كه در طى دوران مبارزه با رژيم گذشته و در جنگهاى طولانى عليه مالكين بزرگ به آنها قول مساعد داده بودند از سوى ديگر، نياز به تحولات مهمّ در جامعه داشتند. به همين دليل آنها پس از پيروزى، تشكيل جلسه داده، ضمن بررسى كلى اوضاع كشور، محورهاى اصلى سياستهاى داخلى و خارجى خود را مشخص كردند. از جمله اقدامهاى مهمّ اوليه آنها، اصلاحات ارضى و تقسيم زمين بين روستاييان، ايجاد تعاونيهاى روستايى، تشكيل كمونهاى روستايى، در اختيار گرفتن صنايع و بازرگانى كشور، مبارزه عليه حيف و ميل، فساد و بوروكراسى (بلاياى سه‌گانه) و بلاياى پنج‌گانه «٣» بود. همچنين برنامه‌ريزى براى انقلاب صنعتى در طى برنامه پنج ساله اوّل «٤»، برنامه جهش بزرگ به پيش، تشكيل كمونهاى خلق «٥» (زندگى و اقتصاد اشتراكى براى مردم) و سرانجام مهمتر از همه، بسيج بزرگ توده‌اى كه در سال ١٩٦٢ ميلادى آغاز شد و سپس تبديل آن به‌