ژنرالهاى ارتش سابق به نام «لافايت» براى دفاع از انقلاب تشكيل دادند. در مجلس مؤسسان فرانسه هم كه بعد از انقلاب تشكيل شده بود، زمام امور در دست بورژواها و اشراف ليبرال بود. ليبرالها تا سال ١٧٩٣ ميلادى؛ يعنى چهار سال بعد از انقلاب بر مسند قدرت باقى ماندند. «١» ب- به قدرت رسيدن راديكالها ليبرالها در دوران حاكميت خود در فرانسه موفق به بعضى از اصلاحات سطحى مانند لغو تقسيم‌بندى طبقاتى شدند امّا اين كارها چندان مؤثر نبود و نمى‌توانست مردم فرانسه را راضى كند. گروههاى روستايى و كارگران كه بعد از سقوط زندان باستيل كم كم وارد صحنه انقلاب شده بودند از محافظه‌كارى مجلس و خيانت لوئى شانزدهم به انقلاب به خشم آمده بودند. لوئى شانزدهم تصميم گرفته بود كه به خارج از كشور فرار كند و از آنها براى حمله به انقلابيون و نابودى انقلاب كمك بگيرد. اين گروهها مصمم بودند تا سلطنت را سرنگون كرده و حكومت جمهورى بر پا كنند. «٢» اين افراد كه در واقع انقلابيون واقعى (راديكالها) بعد از انقلاب محسوب مى‌شدند، به رهبرى افرادى مانند روبسپير تصميم گرفتند كه ابتدا ضد انقلاب داخلى را سركوب كرده، سپس به جنگ با كشورهاى ديگر و متجاوز به فرانسه (پروس و اتريش) كه به تحريك سلطنت طلبان قبلى به فرانسه حمله كرده بودند، بپردازند. شور و هيجان انقلابى كه در مردم فرانسه ايجاد شده بود، سرانجام باعث يورش آنها به پاريس (١٧٩٢ م) شد. آنها با حمله به كاخ سلطنتى، لوئى شانزدهم را از سلطنت خلع كرده، سپس اعدام نمودند و آنگاه اعلام جمهورى كردند. بدين ترتيب هدايت مردم به دست انقلابيون راديكال افتاد. «٣» ج- سرانجام انقلاب‌ انقلاب فرانسه كه پس از پيروزى فراز و نشيبهاى زيادى را پشت سر گذاشته بود،