خلاصه‌ كشور فرانسه در زمان قبل از وقوع انقلاب از نظر اقتصادى در شرايط بحرانى به سر مى‌برد. جامعه فرانسه قبل از انقلاب به صورت طبقاتى بود. دو طبقه نجبا و روحانيون از موقعيت خوبى برخوردار بودند. اما همه فشارهاى اقتصادى و اجتماعى بر دوش طبقه سوم بود. فشارهاى اقتصادى و اجتماعى از يكسو و زمستان سخت و طاقت فرسا از سوى ديگر، باعث فراهم شدن زمينه‌هاى لازم براى انقلاب در آن كشور شد.
روسيه در آغاز قرن بيستم از موقعيت اقتصادى مطلوبى برخوردار نبود. بيكارى كارگران، نداشتن زمين، خشكسالى و قحطى باعث ترك روستا به وسيله كشاورزان و موجب بحران در كشور شده بود.
آغاز جنگ جهانى اول و درگيرى روسيه درآن باعث سوق دادن منابع مادى و انسانى آن كشور به طرف جنگ و درنتيجه تشديد بحران در كشور و وقوع انقلاب اكتبر ١٩١٧ م درآن كشور شد.
كشور چين از مدتها قبل از انقلاب، به دليل نفوذ بيگانگان و نابودى اقتصاد سنتى، باور شكستگى كشاورزى و اقتصادى روبه رو بود. شكست چين از ژاپن در ١٨٩٥ م، واگذارى و تصرف چند بندر مهم آن كشور به ژاپن و ساير كشورهاى اروپايى، پيروزيهاى ناسيوناليستها به رهبرى «سون يات سِن» و آغاز جنگهاى داخلى بين ملى‌گرايان و كمونيستها و اشغال قسمتهاى شمالى كشور به وسيله شورشيان نظامى و مهمتر از همه آغاز جنگ جهانى دوم زمينه‌ساز وقوع يك انقلاب شده بود.
در كشور الجزاير، اشغال طولانى مدت فرانسه، موجب بروز فقر شديد براى مردم الجزاير و ثروت براى فرانسويان شده بود. اين اختلاف سطح زندگى موجب شد كه تا سال ١٩٤٥ م دو ميليون نفر از كشور خارج شوند. مردم الجزاير پس از جنگ جهانى دوم از ضعف نسبى اشغالگران استفاده كرده، به روند نهضت خود شتاب بيشترى دادند تا اين كه در ١٩٦٢ م با تقديم يك ميليون شهيد، به پيروزى رسيدند.
ايران بر خلاف كشورهاى فوق در شرايط خوبى از نظر وضع اقتصادى قرار داشت و تمام شاخصه‌هاى اقتصادى آن مثبت بود و حتى خود تبديل به يك كشور وام دهنده به كشورهاى غربى شده بود.