براى تغيير و تحولات مهم فراهم خواهد شد. «١» به همين دليل، كمونيستهاى چين به رهبرى «مائو» كه از مدتها پيش در آن كشور فعاليت داشتند، انقلاب بزرگ و مردمى خود را در سراسر آن كشور با تكيه بر روستاييان آغاز نمودند. مردم چين كه از نفوذ بيگانگان، اشغال كشور، بى‌نظمى و هرج و مرج اجتماعى به ستوه آمده بودند و قدرت فائقه‌اى براى پايان چنين وضعى و برقرارى ثبات و امنيت و اخراج بيگانگان و سركوب شورشيان نمى‌ديدند، از حركت انقلابى حزب كمونيست چين به رهبرى مائو استقبال كردند.
سرانجام انقلابيون كمونيست چين توانستند در ١٩٤٩ م. بر كشور بزرگ چين مسلط شوند و نظم و امنيت را برقرار كنند.
د- الجزاير در بررسى شرايط اقتصادى الجزاير در دوران قبل از انقلاب به نشانه‌هاى روشنى از وخامت وضع اقتصادى برمى‌خوريم. اين اوضاع نابسامان از ١٨٣٠ م. تا اواسط قرن بيستم با نوساناتى تداوم پيدا كرد. به طور كلى دو عامل استعمار و جنگهاى پى در پى آزاديبخش داخلى ضربه‌هاى هولناكى بر اقتصاد الجزاير وارد كرد. در بين سالهاى ١٨٣٠ م. تا ١٨٨٠ م. كه فرانسه سرگرم تثبيت كنترل نظامى خود بر الجزاير بود، اراضى مرغوب كشاورزى اين كشور توسط فرانسويان تصاحب گرديد و بخش زيادى از آن براى تأمين شراب مصرفى فرانسه زير كشت انگور قرار گرفت. «٢» مهاجرين اروپايى كه مدتى كوتاه پس از تثبيت سلطه استعمارى فرانسه بر الجزاير به آن كشور سرازير شدند، معادل يك ميليون نفر بودند و ٤٧ درصد از مجموع درآمد ملّى الجزاير را تصاحب مى‌كردند.
از ١٨٥١ م. تا ١٩٢٠ م. جامعه الجزاير به طور متناوب بر اثر يك سلسله خشكساليها، حمله ملخها به مزارع، مرگ و مير دامها، شيوع بيماريها و امراض واگير نظير وبا و تيفوس، تلفات اقتصادى و انسانى بسيارى را تحمل كرد. در اين سالها بويژه تا سال ١٨٦٨ م، حدود ٠٠٠، ٣٠٠ نفر از مردم الجزاير بر اثر قحطى، گرسنگى و بيمارى از پاى درآمدند. از سال ١٩١٤ تا ١٩٤٥ م. دو ميليون نفر از مردم آن كشور كه به طور طبيعى‌