مقدمه‌ در تاريخ معاصر جهان، حوادث مهمى رخ داده است؛ از جمله آنها وقوع انقلابهاى بزرگ دنيا، جنگ جهانى اول و دوم، ظهور كمونيزم و فاشيزم، اشغال سرزمين فلسطين، جنگ سرد، فروپاشى شوروى سابق و اتّحاد مجدد آلمان را مى‌توان نام برد. اين رويدادها چون در تغييرات مهم منطقه‌اى و جهانى نقش عمده و اساسى داشته‌اند، بسيار قابل مطالعه و تحقيق مى‌باشند. ولى از ميان آنها، وقوع انقلابهاى بزرگ، به دليل ايجاد دگرگونيهاى وسيع در سياستهاى داخلى و خارجىِ كشور خود و به تبع آن در سياستهاى كلى نظام موجود در منطقه و دنيا، قابل تأمل‌تر هستند.
از ميان انقلابهايى كه در طى دويست سال اخير رخ داده‌اند، انقلاب اسلامى ايران از جايگاه ويژه‌اى برخوردار بوده، داراى خصوصيات منحصر به فرد مى باشد. به همين دليل مورد توجّه، تحليل و مطالعه دانشمندان و كارشناسان علوم اجتماعى و بويژه علوم سياسى و روابط بين‌الملل قرار گرفته است.
امام خمينى (ره) به عنوان معمار و بنيانگذار انقلاب اسلامى قيام خود را عليه حكومت وابسته محمدرضا پهلوى و حاميان غربى آن و بويژه امريكاى جنايتكار از سال ١٣٤٢ ه. ش آغاز كرد و سرانجام توانست رژيم ٢٥٠٠ ساله شاهنشاهى ايران را به همراه رژيم پوسيده پهلوى به زباله‌دان تاريخ بفرستد، به اعتقاد ايشان:
«انقلاب اسلامى ايران بزرگترين معجزه قرن است.»