تبعيد او را به شام صادر كرد. زيد در حالى كه زندگى در تبعيدگاه را پيش روى خود مى‌ديد، به منظور تسويه امور شخصى خود وارد كوفه شد. «١» زيد پس از رسيدن به كوفه بار ديگر اعتراض خود را عليه فساد حاكم بر دستگاه خلافت اعلام كرد و مردم را به قيام و عصيان دعوت نمود، سعيدبن عاص فرماندار كوفه در اين باره طىّ نامه‌اى از عثمان كسب تكليف كرد. عثمان طىّ حكمى از او خواست كه زيد و ديگر معترضان حوزه مأموريتش را به شام (مركز فرمانروايى معاويه) تبعيد كند. آنان پس از رسيدن به شام با معاويه درگير شده و عرصه را بر وى تنگ ساختند. معاويه نيز درباره ايشان با عثمان مكاتبه كرد و عثمان دستور داد كه آنان به كوفه باز گردانده شوند.
آنان همزمان با رسيدن به كوفه، بار ديگر زبان به انتقاد از خليفه و كارگزارانش گشودند، به گونه‌اى كه فرماندار كوفه سعيدبن عاص را درمانده كردند. سعيد مجدداً از خليفه درباره ايشان كسب دستور كرد و عثمان به او فرمان داد كه آنان را به حمص «٢» نزد عبدالرحمن‌بن خالدبن وليد تبعيد كند. سعيد نيز حكم خليفه را به اجرا درآورد. «٣» همزمان با فراگير شدن دامنه انقلاب، و گسترش آن در ميان طيف وسيعى از امّت اسلامى، و بسيج عمومى مردم عليه عثمان و كارگزاران او، عبدالرحمن آزادى ايشان را از عثمان خواست و در نتيجه تبعيد شدگان از اسارت رهايى يافته، و هر يك راهى شهر و ديار خود شدند. از جمله زيد به كوفه بازگشت، و تا شوال سال ٣٥ در اين شهر به افشاگرى و بسيج مردم ادامه داد، تا اينكه در يك‌