برخى از مورخين نوشته‌اند: در جنگ صفين پرچم تمام قبيله ربيعة (چه كوفيان و چه بصريان) به دست يكى از ربيعيان بصره به نام «خالد بن معمر سدوسى» بود، سپس بين او و «شفيق بن ثور سدوسى» كه از كوفيان ربيعة و از قوم بكر بن وائل بود بر سر پرچمدارى قبيله، نزاع در گرفت. پس از چندى اين دو نفر با هم مصالحه كردند و توافق نمودند پرچم را به دست حضين بن منذر و قاشى كه از اهالى بصره بود، بسپارند و گفتند: «حضين جوانمردى است كه داراى حَسَب و نَسَب اصيل مى‌باشد ما پرچم را به او مى‌دهيم تا ببينيم چه پيش مى‌آيد.» حضين بن منذر در اين هنگام جوانى رشيد بود كه پرچم ربيعة را آهسته بر دوش مى‌كشيد. «١» پرچمدارى و ثبات قدم حضين، على عليه‌السلام را به شگفت آورده بود.
آن حضرت، در تجليل از وى، اشعارى را بدينگونه سرودند:
«لِمَنْ رايَةٌ سَوْدا يَخْفَقُ ظِلُّها اذا قيلَ قَدِّمْها حُضَيْنٌ تَقَدَّما فَيوُرِدُها فِى الصَّفِّ حَتَّى يُقيلَها حِياضَ الْمَنايا تَقْطُرُالْمَوْتَ وَالدَّما» اين پرچم سياهى كه سايه اش به اهتزاز درآمده، متعلّق به كيست؟ كه هر گاه به او گفته مى‌شود به پيش اى حضين، او لشكر را به حركت درآورده و به ميدان رزم مى‌برد. تا آنها را به حوض‌هاى شهادت كه مرگ و خون از آنها لبريز است، برساند. «٢» حضين بن منذر از نظر محبت و عشق به اميرالمؤمنين (ع) در ميان مردم كم نظير بود. او كه در جنگ صفين ٣٤ سال بيش‌ سرداران صدر اسلام(ج‌٧) ١٠٧ پيكار با خوارج ص : ١٠٥ نداشت و از نظر سنّى از بسيارى‌