ابن عساكر در تاريخ خود آورده است، كه در جنگ جمل هفتاد نفر از اهل بدر (كسانى كه در جنگ بدر شركت كرده بودند) و هفتصد نفر از آنانكه زير درخت «١» با پيامبر (ص) بيعت كرده بودند، در ميان تعداد بسيارى از اصحاب رسول خدا (ص) همراه امير مؤمنان على (ع) بودند، و سه تن از تابعين صحابه كه رسول خدا بهشت را به ايشان بشارت داده بود، يعنى اويس قرنى، و جندب الخير، و زيدبن صوحان نيز با آن حضرت بودند. «٢» مبارزه زيد زيد در جمل مظهر سلحشورى و روح شهادت طلبى و جانبازى بود، و از اينكه در موقعيّت‌هاى حسّاس و پرخطر قرار گيرد باكى نداشت.
ابن عساكر در تاريخ خود آورده است كه در واقعه جمل نيمى از سپاهيان على (ع) از قبيله ربيعه و نيم ديگرشان از قبيله مضر بودند (موقعيّت رزمى قبيله مضر به علت نزديك بودن به شتر عايشه، بسيار حسّاس و خطرناك‌تر بود).
بنى صوحان (زيد و برادرانش كه شاخه‌اى از طايفه ربيعه بودند) از على (ع) خواستند كه به آنان اجازه دهد در ميان قبيله مضر موضع بگيرند؛ آن حضرت اجازه فرمود. در آن حال مردى به زيد گفت: «چرا مى‌خواهى در برابر شتر عايشه و در ميان قبيله مضر باشى؟ مگر نمى‌دانى كه با اين كار در يك قدمى مرگ قرار خواهى گرفت، از اينجا كناره بگير، و به ميان ما بيا.» زيد در پاسخ گفت: «مرگ همان چيزى است كه ما در آرزويش هستيم.» «٣»