اشتر رهسپار شد تا به آنها رسيد، فرمانهاى على (ع) را آويزه گوش كرد و از جنگيدن خوددارى نمود. دو لشكر همچنان در برابر يكديگر آرايش نظامى گرفتند تا اينكه ابوالأعور سلّمى در شامگاه حمله كرد و با دفاع و مقابله سپاه اشتر روبرو شده عقب‌نشينى كرد. «١» فرماندهى زياد در صفين‌ زياد از طرف على (ع) در صفين فرماندهى دو قبيله مذحج و اشعريّون را به عهده داشت. «٢» اميرمؤمنان (ع) هر روز يكى از فرماندهان لشكرش را به ميدان جنگ مى‌فرستاد. آن حضرت يك بار مالك اشتر را به جنگ مى‌فرستاد ... و بار ديگر زيادبن نضر حارثى را و ديگر بار ... «٣» نامه‌اى از على (ع) به زياد اميرمؤمنان على (ع) نامه‌اى به زياد و شريح مى‌نگارد و در آن فرمانها و دستورات نظامى را چنين تذكر مى‌دهد:
«بنام خداوند بخشنده مهربان. از بنده خدا على اميرمؤمنان به زياد بن نضر و شريح بن هانى. درود برشما بدرستى كه من خداوند يكتا را سپاس مى‌گويم. اما بعد: من زياد بن نضر را به فرماندهى مقدمه سپاه خود منصوب نمودم، و شريح را نيز فرمانده بخشى از آن قرار دادم، اگر دشوارى اوضاع موجب همگامى شما شد و هر دو اتفاق نظر يافتيد، در اين صورت زياد بن نضر فرمانده كل است و اگر از يكديگر جدا شديد