«بسم الله الرحمن الرحيمِ. الَّذينَ اخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ بِغَيْرِ حَقٍّ الَّا انْ يَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ » «١» همان كسان كه از ديارشان بيرون شدند بدون سبب جز آنكه مى‌گفتند پروردگار ما خداى يكتاست اگر خدا بعضى مردم را به بعض ديگر دفع نمى‌كرد ديرها و كليساها و كنِشتها ومسجدها كه نام خدا درآن بسيار ياد مى‌شود ويران مى‌شد. خدا كسانى را كه يارى او كنند يارى مى‌كند كه وى توانا و نيرومند است.
عثمان گفت: اين آيه نيز درباره ما نازل شده است.
به او گفتم: اگر چنين است آنچه از خدا گرفته‌اى به ما نيز بده.
پس عثمان گفت: اى مردم! بر شما باد به اطاعت و فرمانبرى؛ زيرا دست رحمت خدا بر سر جماعت است و شيطان با پراكندگى است. به حرفهاى اين مرد كه نمى‌داند خدا كيست و كجاست گوش ندهيد. به او گفتم: اينكه گفتى، گوش به فرمان و مطيع باشيد (از اين جهت است كه)، تو مى‌خواهى فرداى قيامت ما در محضر خداوند (چون كافران) بگوييم:
«رَبَّنا إِنَّا أَطَعْنا سادَتَنا وَكُبَرائَنا فَأَضَلُّونَا السَّبيلا» «٢» پروردگارا! ما از بزرگان و رؤساى خود اطاعت كرديم و آنها ما را گمراه ساختند.
واينكه گفتى، من نمى‌دانم خدا كيست.
«فَإِنَّ اللَّهَ رَبُّنا وَ رَبُّ ابائِنَا الْأَوَّلينَ» «٣» پس همانا خداوند پروردگار ما و پروردگار پدران ماست.