آنگاه هر يك از شما فرمانده همان سپاهى است كه آن را به او سپرده‌ايم.
و بدانيد كه پيشتازان و طلايه‌داران ارتش، چشمان و ديده‌بانان آنهايند، و ديده‌بانان طلايه‌داران، گشتيان آنها هستند. پس چون شما از مرزهاى سرزمين خود بيرون رفتيد، در اعزام گشتيها و افرادى كه از بيراهه و پناه درختان و تپه‌ها از هر سو ديده‌بانى كنند ملول نشويد (و غفلت نورزيد)، تا دشمن شما را نفريبد و در كمين شما نباشد. گردانها و دسته‌ها را از بام تا شام جز براى تمرين و آمادگى رزمى به راهپيمايى نكشانيد تا اگر دچار حمله‌اى غافلگيرانه شديد يا اتفاق ناگوارى افتاد شما از پيش در حالت آماده باشيد، و چون در برابر دشمن قرار گرفتيد يا دشمن در برابرتان واقع شد بايد لشكرگاه شما در جاهاى بلند و مشرف يا دامنه كوهها يا كنار رودها موضع گرفته باشيد، تا اين موضعگيرى براى شما كمك و جان‌پناهى باشد.
و بايد نبرد شما در يك سو ياد و سو باشد (و چند جبهه با هم نگشاييد) و ديده‌بانان خود را در بلندى كوهها و فراز نقاط مشرف و بالاى تپه‌ها بگماريد كه براى شما ديده‌بانى كنند تا دشمن از جايى كه بيم داريد يا از آن (به خطا) ايمن هستيد بر شما نتازد. از پراكندگى بپرهيزيد، اگر در جايى فرود آمديد همگى با هم فرود آييد، و اگر از جايى كوچيديد با هم به راه افتيد و چون شب فرا رسيد و فرود آمديد، نيزه‌ها و سپرها را گرداگرد لشكر خود حصار قرار دهيد و تيراندازانتان را در پناه اين سپرها و نيزه‌ها بگماريد و چون برخاستيد به همين هيئت برخيزيد كه غافلگير نشويد و دستخوش نيرنگ دشمن نگرديد و هيچ گروهى نيستند كه گرداگرد لشكر خود شبانه‌روز سپر و نيزه نهاده باشند جز آنكه گويى در دژى پناه گرفته‌اند.