گفتند: عُتْبَة بن رَبيعة و شيْبَة بن رَبيعة و ابوالبخترى بن هشام و حكيم بن حِزام و نوفل بن خُوَيْلد و حارث بن عامر و طعيمةِ بن عدى و نضر بن حارث و زمْعَة بن اسود و ابوجهل بن هشام و اميّة بن خَلف و نُبَيْه و مُنبه پسران حجاج و سهيل بن عمرو و عمرو بن عبدَوُ حضرت رسول صلى الله عليه و آله فرمود: قريش جگر گوشه‌هايش را به جنگ فرستاده است. «١» البته بايد دقت داشت كه برخى از اينها به‌عنوان يك فرد مطرح نبوده‌اند، بلكه سران قوم به‌شمار مى‌رفتند و هر كدام اعوان و انصار و پيروانى داشتند و به منزله يك قبيله به‌شمار مى‌رفتند و نظر و دستور هر كدام نظر قبيله بود. اگر تصميم مى‌گرفتند در جنگى شركت كنند، افراد قبيله و افراد طايفه به پيروى رئيس خود الزاماً بايد شركت مى‌كردند و مخالفت با او عاقبت ناگوارى براى افراد مخالف به همراه داشت و اگر آنها از جنگ منصرف مى‌شدند، عده‌اى نيز به‌دنبال آنها برمى‌گشتند.
در گذشته، سوابق قبيله‌ها و افراد و رؤساى آنان، در اثر برخوردها، قرارها، پيمانها و ستيزها، قلمرو حكومت و مناطقى كه مستقر بودند، روشن مى‌شد و هنگامى‌كه اسم شخصى يا رئيس قبيله‌اى به ميان مى‌آمد ميزان تجربه و قابليت او براى افراد مشخص بوده است.
در جنگ بدر پيامبر صلى الله عليه و آله در مقابل شَيْبَه و عُتْبَة و وليد بن عُتبة، سه تن از قهرمانان جنگ، حضرت امير عليه السلام و حمزه و عبيدة بن حارث، را مى‌فرستد تا با آنها مبارزه كنند. «٢»