اطمينانى بر نيروهاى اسلامى حكمفرما شده بود كه گويى خبرى از جنگ و پيكار نيست؛ خواب چنان بر آنان غلبه كرده بود، كه قادر نبودند خود را نگه دارند كه به خواب نروند. «١» نزول باران سبك، به صورت امداد غيبى ظهور پيدا كرد و وسوسه‌هاى شيطانى را از آنها دور ساخت. از اين رو، با دلى آرام و مطمئن و گامى استوار براى نبرد آماده شدند. خداوند مى‌فرمايد:
«اذْ يُغَشّيكُمُ النُّعاسَ امَنَةً مِنْهُ وَ يُنَزِّلُ عَلَيْكُمْ مِنَ السَّماءِ ماءً لِيُطَهِّرَكُمْ بِه‌ وَ يُذْهِبَ‌عَنْكُمْ رِجْزَ الشَّيْطانِ وَ لِيَرْبِطَ عَلى‌ قُلُوبِكُمْ وَ يُثَبِّتَ بِهِ الْاقْدامَ» «٢» [به ياد آوريد] زمانى را كه [خدا] شما را در چرتى آرام‌بخش فرو برد و باران از آسمان بر شما باريد تا پاكتان سازد و وسوسه‌هاى شيطانى از دلتان بزدايد و دلهايتان را محكم و گامهايتان را بدان استوار سازد.
بدين‌گونه، روحيه نيروهاى اندك اسلام به اوج خود رسيد. «٣» عوامل مختلفى چون ايمان، تحريك احساسات، مانور، شايعات،