نيز به او مى‌بخشم. نمايندگان هوازن، پيام رسول خدا صلى الله عليه و آله را به «مالك» رساندند. او نيز با شيوه‌اى از دژ خارج شد و به حضرت پيوست و اسلام آورد. و رسول خدا صلى الله عليه و آله با اين عمل توانست به نبرد طائف خاتمه دهد. «١» حضرت على عليه السلام نيز، با شناختى كه از فرماندهان و آتش‌افروزان «جنگ جمل» داشت، وقتى عبداللّه بن عباس را به‌سوى طلحه و زبير فرستاد، به وى فرمود:
«لا تَلْقَيَنَّ طَلْحَةَ فَانَّكَ انْ تَلْقَهُ تَجِدْهُ كَالثَّوْرِ عاقِصاً قَرْنَهُ يَرْكَبُ الصَّعْبَ وَ يَقُولُ: هُوَ الذَّلُولُ وَ لكنِ الْقَ الزُّبَيْرَ فَانَّهُ الْيَنُ عَريكَةً.» «٢» با «طلحه» ملاقات نكن كه اگر ملاقاتش كنى، وى را همچون گاوى خواهى‌يافت كه شاخهايش اطراف گوشهايش پيچ خورده باشد، او بر مركب سركش (هوى و هوس) سوار مى‌شود و مى‌گويد: مركبى رام است! بلكه با زبير ارتباط بگير كه نرم‌تر است (و طبعى انعطاف‌پذير دارد).