مأموريت و رسيدن به هدف تأثير زيادى دارند. مزاياى قابل ملاحظه در عوارض حساس عبارتند از: كنترل راه‌هاى وصولى، داشتن ديد و تير، تسهيل مانور و آتش، برقرارى تأمين و تسهيل عمليات آينده. چنانچه عوارض حسّاس در منطقه به‌دست نيرويى بيفتد، نوعى برترى به آن نيرو مى‌بخشد. در نبردهاى امروزى، ارتفاعات منطقه، كه بهترين شرايط را براى ديد و تير دارند، در اكثر موارد جزو عوارض حساس منطقه به حساب مى‌آيند.
همان‌گونه كه پيش از اين يادآور شديم موانع، سدّى براى مانور است؛ عوارضى كه بتوانند اين سدّ را از ميان بردارند و به فرمانده اجازه دهند كه از موانع عبور كند، جزو عوارض حسّاس منطقه محسوب مى‌شوند؛ چون در صورت نبود عوارض حسّاس، عبور از موانع بسيار مشكل است. مثلًا عبور از ميدان مين، بدون باز كردن معبر، بعيد به نظر مى‌رسد. معبر كه اجازه انجام مانور يا حداقل تسهيل مانور را مى‌دهد، جزو عوارض حسّاس منطقه در ميدان مين به حساب مى‌آيد. توجه به دو نكته ضرورى است:
يك- هر اندازه كه عمق بيشتر باشد، حساسيت عارضه‌اى كه ما را از آن عبور مى‌دهد نيز بيشتر مى‌شود.
دو- عوارض حسّاس همواره طبيعى نيستند، بلكه امكان دارد نيروها جهت حركاتشان عارضه‌اى حسّاس ايجاد نمايند.
در جنگ صفّين، وقتى حضرت‌على عليه السلام در مسير حركت خود به شام، به رودخانه‌اى مى‌رسد كه مانع حركت آنهاست. دستور زدن پل را صادر مى‌نمايد تا امكان ادامه حركت و مانور را براى آنان ايجاد كند. اين پل براى نيروهاى حضرت در مانور، تسهيل ايجاد كرد. بنابراين، به عوارضى كه مانع را از سر راه حركت نيرو برمى‌دارد و اجازه عبور به آنان مى‌دهد، بايد