نهصد تا هزار نفر به فرماندهى ابوجهل، از مكّه حركت كردند و پيش از آنكه نيروهاى نظامى مسلمانان به منطقه برسند، چاه‌هاى بدر را تسخير كرده، در آن جا موضع گرفتند. سپاه اسلام به استعداد ٣١٣ نفر ناگزير در سرزمينى دور از آب و شن‌زار كه پاى در آن فرو مى‌رفت فرود آمدند. در نتيجه، حركتشان در منطقه كند شد و روحيه آنان پايين آمد. اما در آن سوى جبهه، زمينى كه كفّار قريش در دست داشتند، خاكى و سفت بود، از اين رو نيروهاى قريش از قدرت تحرّك و مانور بسيار بالايى برخوردار بودند به همين جهت، روحيه‌شان نيز بالا بود.
شب عمليات، به لطف و امداد خداوندى تمام معادلات به هم ريخت و وضعيت دو جبهه دگرگون شد. بارش باران، زمين زير پاى مسلمانان را سفت و محكم كرد و راه حركت مانورى و تحركات لازم آنان را آسان و هموار نمود و زمين كفّار به سرزمينى پر از گل و لاى تبديل شد «١» و توان تحركات لازم را از آنان گرفت.
شايد اين فراز آيه «... وَ يُثَبِّتَ بِهِ الْاقدامَ ...» (گام‌ها را استوار ساخت)، اشاره‌اى نيز به سفت شدن زمين باشد، كه ثمره آن از نظر مادّى و فيزيكى استوار شدن گام‌ها بود. هر چند احتمال ديگر يعنى آرامش و ثبات روحى به جاى خود باقى است. مسلمانان براى رفع تشنگى خود و مركب‌هايشان و نيز براى طهارت (غسل) با مشكل بى‌آبى نيز روبه‌رو بودند؛ و اين عامل ديگرى براى تضعيف روحيه و كسل شدن آنان بود. ولى همين كه باران باريد و آنان از آب بهره‌مند شدند، خود را تطهير كردند و آب مورد نياز خود را ذخيره نمودند؛ روحيه و توان آنان نيز، بالا رفت و قدم‌هاشان‌