سعى مى‌كردند اين وسيله ضرورى حياتى را از دست ندهند.
آب در جنگ صفين «ماده‌اى ضرورى و حياتى» براى هر دو لشكر به حساب مى‌آمد. در آغاز جنگ، معاويه آن را در اختيار گرفت و براى جلوگيرى از استفاده سپاه امير مؤمنان عليه السلام، لشكرى متشكل از سواره نظام و تيرانداز با تمام تجهيزات بر «شريعه» (آبراه) گمارد. اين مسأله از نظر نظامى به اندازه‌اى از اهمّيّت برخوردار بود كه يكى از فرماندهان ارتش معاويه در اين باره مى‌گويد: «اگر يك روز لشكريان على عليه السلام را از آب منع كنيم، آنها شكست مى‌خورند.» بالاخره كمبود آب، براى لشكريان حضرت مشكل‌ساز شد، به‌گونه‌اى كه سپاهيان حضرت نزد ايشان رفتند و بى‌صبرانه خواستار حل مشكل شدند. حضرت نيز دوازده هزار نفر مسلّح را با تمام تجهيزات براى پس گرفتن آب از لشكريان معاويه روانه شريعه كرد كه طى نبرد سختى آب را از آنان پس گرفتند. «١» آب در كربلا نيز يك ماده حياتى بود كه عمر بن سعد، چهار هزار سواره نظام تيرانداز را بر رود فرات گماشت و آن را به روى اصحاب امام حسين عليه السلام بست؛ «٢» به‌طورى كه اگر آب فرات در اختيار امام مى‌بود شايد جنگ چهره ديگرى پيدا مى‌كرد.
- آمادرسانى:
مسأله ديگر در پشتيبانى «نحوه جايگزينى» است. در طول نبرد، هم مواد غذايى به‌تدريج كم مى‌شود و هم وسايل و ابزار جنگى از بين مى‌رود. لذا بايد با يك سيستم صحيح آمادى اين كمبودها را