همواره از مسيرى حركت مى‌كرد كه دشمن گمان نمى‌كرد. آنگاه در يك فرصت مناسب، بر آنان هجوم مى‌برد. «١» پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله براى گرفتن انتقام خون اصحاب رجيع و سركوبى متجاوزان، از مدينه خارج شد. كيفيت حركت و مسير حضرت به‌گونه‌اى بود كه به‌نظر مى‌آمد قصد شام را دارد بدين وسيله، توانست بنى‌لحيان را فريب دهد. سپس به حركت خويش ادامه داد و در نزديكى غرّان فرود آمد. «٢» اين مانور و تغيير مسير حضرت باعث شد تا قاتلان مبلّغان اسلامى (اصحاب رجيع)، نتوانند از مقصد اصلى پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله آگاه شوند.
حضرت همچنين، در فتح مكه براى فريب دشمن و عدم آگاهى آنان از هدف حركت نيروهاى اسلام، اباقتاده را به همراه هشت نفر به سمت بطن إضَمْ اعزام كرد، تا مسلمانان گمان كنند حضرت قصد حركت بدان سوى را دارد نه فتح مكه را. اعزام آنان براى اين بود كه شايع كنند پيامبر اسلام قصد حمله به آن منطقه را دارد.
دشمن نيز ممكن است از اين شيوه استفاده كند تا بتواند به اهداف خويش دست يابد. در اين مورد درايت و زيركى و هوشيارى فرمانده، اساسى‌ترين عامل خنثى كردن تاكتيك‌هاى دشمن است.
معاويه در نبرد صفّين، نامه‌اى نوشت و به سوى سپاهيان حضرت پرتاب كرد. در نامه آمده بود: از بنده خير خواه خدا به شما! معاويه قصد دارد آب فرات را به‌سوى شما منحرف كند تا شما در آن غرق شويد،