و ... كمبودى داشته باشد، در استفاده از آن محتاطتر مى‌شود كه اين خود يك نقطه ضعف به حساب مى‌آيد و در صورت محدود نبودن، در استفاده از آن بى‌پرواتر است. به‌دست آوردن اين نقاط قوت و ضعف به‌طور مؤثر در انتخاب راهكارهاى فرماندهى خود، دخيل وكارگشاست.
در غزوه طائف، رسول خدا صلى الله عليه و آله پس از حدود بيست روز محاصره «دژ طائف»، آن جا را رها كرد و نيروهايش را به مدينه بازگرداند. اين سؤال پيش مى‌آيد كه چرا رسول خدا صلى الله عليه و آله تا پيروزى بر دشمن، محاصره را ادامه نداد و عقب‌نشينى كرد؟
پاسخ را در بررسى امكانات پشتيبانى و ذخيره دشمن و ضعف امكانات مسلمين مى‌يابيم. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله براى گشودن دژ و وادار كردن دشمن به تسليم، در ابتدا از ارابه‌هاى جنگى استفاده كرد كه با تدابير دشمن به نتيجه نرسيد. از اين رو، درصدد كسب اطّلاعات از اوضاع داخل دژ و امكانات پشتيبانى و ذخيره دشمن برآمد. حضرت با شيوه خاصى، حدود بيست تن از بردگان طايفه ثقيف را از دژ بيرون كشيد و به آنها پناه داد و در ضمن بازجويى از پناهندگان دريافت كه دشمن به هيچ قيمت حاضر به تسليم نيست و اگر اين محاصره يك سال هم ادامه پيدا كند، آنان از نظر آب و مواد غذايى در تنگنا قرار نخواهند گرفت. «١» رسول خدا صلى الله عليه و آله با كسب اين اطلاعات و درحالى كه مشاهده مى‌نمود مسلمانان از امكانات كافى برخوردار نيستند، به مدينه بازگشت و فتح «دژ طائف» را به زمان ديگرى موكول ساخت.
در فتح خيبر، نيروهاى اسلام صرفاً به محاصره نيروهاى دشمن اكتفا نكردند، بلكه پياپى بر آنان يورش بردند. علت اين امر را بايد در امكانات‌