سخنان حضرت چنين است:
«فَاذا نَزَلْتُمْ بِعَدُوٍّ أَوْ نَزَلَ بِكُمْ فَلْيَكُنْ مُعَسْكَرُكُمْ فى‌ قُبُلِ الْأَشْرافِ أَوْ سِفاحِ الْجِبالِ اوْ أَثْناءِ الْأَنْهارِ، كَيما يَكُونَ لَكُمْ رِدْءاً وَ دُونَكُمْ مَرَدًّا» «١» هرگاه به‌سوى دشمن رفتيد، يا او به‌سوى شما آمد، بايد كه پايگاه شما بر فراز تپه‌ها يا در دامنه كوه‌ها يا كرانه رودخانه‌ها قرار گيرد تا در آن موقعيت، پناه شما در برابر دشمن و نگهدارتان باشد.
حضرت، همچنين در نامه‌اى به زياد بن نضر و شريح بن هانى، فرماندهان نظامى در جنگ صفين، مى‌فرمايد:
«... فَاذا نَزَلْتُمْ لِلتَّوَقُّفِ فى‌ مَنْطَقَةٍ ما، يَكُنْ ذلِكَ حِصْناً حَصيناً» «٢» هرگاه در جايگاهى توقّف كرديد، در پناهگاهى امن و بى‌خطر اردو بزنيد (دژى محكم و استوار براى شما باشد.)
٣- بررسى زمين‌ زمين داراى ويژگى‌ها و مشخصاتى است كه بدون در نظر گرفتن آنها، نمى‌توان تصميم به اجراى مأموريت گرفت. هر چند وضعيت زمين تقريباً ثابت است ليكن در هر منطقه شكل تازه و ويژه‌اى دارد كه به‌طور كلى تدابير به‌كاربردن نيروها را تغيير مى‌دهد و مشكلات و محدوديت‌هايى به وجود مى‌آورد. به‌عنوان مثال، ممكن است يك نيروى مكانيزه و زرهى در