پيشگفتار جوامع بشرى از گذشته‌هاى بسيار دور با واژگان جنگ و صلح آشنا بوده‌اند. صحيفه زندگانى بشر نيز از آغاز تا كنون، بيشتر، با خامه جنگ نگارش يافته است. به ندرت جامعه‌اى را مى‌توان يافت كه جنگ را نيازموده و تلخ و شيرين شكست‌ها و پيروزى‌ها را نچشيده باشد. تجاوز و دفاع، دو روى زشت و زيباى سكّه جنگ و كارزارند كه خاستگاهشان، قدرت‌طلبى‌ها و برترى جويى‌ها از يك سو و ستم ستيزى‌ها و عدالت خواهى‌ها از سوى ديگر بوده است؛ جاه طلبان از راه جنگ، در صدد گسترش دامنه نفوذ و سلطه خويش بر آمده‌اند، عدالت خواهان نيز بناچار براى دفاع از عزّت و شرافت خويش به جنگ روى آورده و در برابر تجاوزگران، ميدان كارزار را رها نكرده‌اند تا مبادا فساد و تباهى، پهنه گيتى را در نوردد و زمين با همه گستره‌اش براى شايستگان و وارستگان تنگ شود.