تحليلى بر دعاهاى انبيا در قرآن - خزائلی، محمدعلی - الصفحة ٣١ - آداب ظاهرى هنگام دعا

٥ - حسن ظن: و اعتماد كامل به خدا و قدرت پروردگار بر استجابت دعا خداوند مى‌فرمايد: (وَ لْيُؤْمِنُوا بِي[١]؛ بندگان بايد به قدرت من بر اعطاء خواسته‌هاى آنها ايمان داشته باشند.) پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم: يقول اللّه عزوجّل: (مَن سَألَنى و هو يَعمَلُ اَنّى اضُّرُ و انفَعُ اَسْتَجيِبُ لَهُ‌) . حضرت محمّد از قول خداوند متعال در حديث قدسىِ - كه قرآن نيست، ولى به منزلۀ قرآن است - مى‌فرمايد: (هر كه از من درخواست كند، در حاليكه مى‌داند من نفع و ضرر مى‌رسانم و سود و زيان به دست من است، دعايش را مستجاب مى‌كنم.) يقين و اطمينان به اينكه همه كارها به دست خدا است و همۀ امور به مشيّت و اراده او است، در برآورده شدن حاجت بسيار مؤثّر است و اگر كسى با اين ديد خدا را بخواند، حتّماً به هدف خود مى‌رسد.

٦ - امر محرّمى را درخواست نكند: در بعضى روايات تعبير به دعاى ملحون يعنى غلط شده است، بدين معنى كه چيزى را كه حرام است، طلب نكند و دعايش غلط و نابجا نباشد.

آداب ظاهرى هنگام دعا

١ - طمأنيه و آرامش: در دعا آرامش، ترك عجله و شتابزدگى و خوددارى از اظهار خستگى در استجابت دعا بسيار مؤثر است.

[٢] - استمرار، اصرار و پى‌گيرى دعا.

٣ - نام بردن حاجت هنگام دعا: از امام صادق عليه السلام روايت شده كه خداوند مراد بنده را هنگام دعا مى‌داند، ولى دوست دارد بنده درخواست و طلب كند.

٤ - اِسراء و پنهانى بودن دعا: دعاى مخفيانه از ريا و تظاهر دور است و به اخلاص نزديك مى‌باشد. قرآن مى‌فرمايد: (اُدْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً‌؛٢پروردگارتان

[١]- بقره / ١٨٦.

[٢]- اعراف/ ٥٣.