تحليلى بر دعاهاى انبيا در قرآن - خزائلی، محمدعلی - الصفحة ١٥ - دعا در اصطلاحِ عرف

دعا در لغت

المنجد: دعا به معنى ندا (صدا زدن)، رغبت و استعانت است.

مرحوم طبرسى در فرق دعا و ندا مى‌فرمايد: «دعا مطلقِ خواندن و ندا خواندن با صداى بلند است.» روى اين حساب دعا يعنى خواندن و صدا زدن چه باصداى آهسته و چه باصداى بلند باشد، اما ندا فقط خواندن باصداى بلند است و به اصطلاح مفهوم ندا اخص از مفهوم دعا است[١]. ندا خواندن و حاجت خواستن با صداى بلند است. و دعا اعم از آن مى‌باشد.

مفردات راغب: ندا بلند كردن صدا و اظهار آن است و گاهى به معنى صدا است و دعا در قرآن به معنى عبادت به كار رفته است[٢] و در لغت يعنى افتادگى و فروتنى. وقتى مى‌گويند «طَرِيقٌ ُمعَبَّدٌ» يعنى راهى كه با رفت و آمدِ زياد، هموار و صاف شده و حالت افتادگى پيدا كرده است و ناهموارى ندارد[٣].

دعا در اصطلاحِ عرف

دعا و استدعاء در عرفِ مردم اين است كه فرد پائين‌تر ازبالاتر با خضوع و

[١]- به نقل از قاموس قرآن، ج ٢ ص ٣٤٤.

[٢]- غافر / ٦٠

[٣]- مفردات راغب باب ندا و باب دعا.