تحليلى بر دعاهاى انبيا در قرآن - خزائلی، محمدعلی - الصفحة ١٩٥ - حضرت سليمان عليه السلام

حضرت سليمان عليه السلام

حضرت سليمان عليه السلام و پدرش داود عليه السلام از پيامبران بزرگ الهى بودند كه خداوند در قرآن كريم از آنان به نيكى ياد مى‌كند. خداوند متعال به حضرت داود و سليمان عليهما السلام علم خاصى عنايت فرمود كه ظاهراً علم معارف و احكام و حكمت و قضاوت و سياست و رياست باشد و هر دو شكر و حمد خدا را براى مزّيت علمى خودشان به جاى آوردند و اين مزّيت به فضل الهى بر بسيارى از بندگان مؤمن بود نه بر تمام آنها مانند پنج پيغمبر اولوالعزم و اوصياء پيغمبر خاتم عليهم السلام و از اينجا فضيلتِ علم و شرفِ اهلش، معلوم مى‌شود كه آن دو بزرگوار با داشتن مال و جاه و جلال و سلطنت و اقبال، به علم و دانش خرسند بودند چون علم است كه سرچشمۀ سعادات و منشأ بركات است و حضرت داود هرچه داشت از مال و ملك و نبوت و قضاوت باقى گذارد و حضرت سليمان عليه السلام آنها را به ارث برد و به وصّيت پدر مالك و متصّرف گرديد و به مردم فرمود خداوند به ما انبيا زبان پرندگان را آموخته و از هر موجودى از موجودات دنيا براى ما بهره و نصيبى قرار داده كه مى‌توانيم از آن استفاده نمائيم و مسخّر خود قرار دهيم و اين تمكّن و توانائى فضيلت آشكارى است كه كسى نمى‌تواند منكر آن شود و اين معنى را براى اداء شكر از مواهب الهيّه و اثبات نبوت خود اظهار فرمود.[١]

[١]- محمد ثقفى، تفسير روان جاويد، ج ٤، پيشين، ص ١٧٢