تحليلى بر دعاهاى انبيا در قرآن - خزائلی، محمدعلی - الصفحة ١٠ - پيشگفتار

بعضى موارد كه خداوند صلاح ندانسته است مانند دعا و درخواست حضرت نوح عليه السلام درباره فرزندش (وَ نادى نُوحٌ رَبَّهُ فَقالَ رَبِّ إِنَّ اِبْنِي مِنْ أَهْلِي وَ إِنَّ وَعْدَكَ اَلْحَقُّ وَ أَنْتَ أَحْكَمُ اَلْحاكِمِينَ‌؛[١]به خداوند عرض كرد: پروردگارا، فرزند من از اهل بيت من است كه دربارۀ آنها وعدۀ لطف و نجات دادى) قبلاً فرمودى (اِحْمِلْ فِيها مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اِثْنَيْنِ وَ أَهْلَكَ‌... الآية؛[٢]از هر حيوانى (نر و ماده) يك جفت به همراه خاندانت را بر كشتى سوار كن) حضرت نوح به خداوند عرض مى‌كند دربارۀ اهل بيتم فرمودى آنها را سوار كشتى كن و وعده اجابت دادى و فرزندم از اهلبيت من است.

خداوند مى‌فرمايد: خير.

(إِنَّهُ لَيْسَ مِنْ أَهْلِكَ إِنَّهُ عَمَلٌ غَيْرُ صالِحٍ فَلا تَسْئَلْنِ ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ‌؛[٣]او شايسته تو نيست و فرزندى است غير صالح و درباره چيزى كه از آن آگاهى ندارى از من درخواست مكن وعده من فقط درباره صالحان است.)

يكى از سوره‌هاى مهم قرآن به نام انبيا عليهم السلام نام گذارى شده است كه خداوند در معرّفى آنها مى‌فرمايد:

(وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَ أَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ اَلْخَيْراتِ وَ إِقامَ اَلصَّلاةِ وَ إِيتاءَ اَلزَّكاةِ وَ كانُوا لَنا عابِدِينَ‌؛[٤]و آنان [پيامبران] را پيشوايانى قرار داديم كه [مردم را] به فرمان ما هدايت مى‌كنند و به ايشان انجام دادن كارهاى نيك و بر پا داشتن نماز و دادن زكات را وحى كرديم و آنان پرستندۀ ما بودند.)

در اين آيه مباركه از پيامبران به عنوان امام و پيشوا نام برده شده كه پيروانشان را به امر پروردگار، به راه حق و دين صحيح هدايت مى‌كنند و خداوند انجام خوبى‌ها وبر پا داشتن نماز و پرداخت زكات را به آنها وحى فرموده است و بندگان

[١]- هود / ٤٥

[٢]- همان / ٤٠

[٣]- همان / ٤٦

[٤]- انبيا/ ٧٣.