تحليلى بر دعاهاى انبيا در قرآن - خزائلی، محمدعلی - الصفحة ٦٦ - نكات آموزنده

هود كه بعد از سالها دعوت و ارشاد صورت گرفت، آنها را نابود ساخت.

نكات آموزنده

[١] - هودِ پيغمبر عليه السلام مدتى طولانى در ميان قوم خود ماند و رسالت خود را با كمال صبر و بزرگوارى ابلاغ نمود و در برابر تهمت سفاهت و دروغگوئى، خود را ناصحِ امين معرّفى كرد و مشفقانه مردم را به ايمان و توحيد دعوت كرد. برخى مدت رسالت هود عليه السلام راهفتصد و شصت سال نوشته‌اند، ولى متأسفانه جز افراد اندكى از نوادگان نوح، كسى به او ايمان نياورد و حضرت از بتهاى دروغين تبرّى جست و با توكل و اعتماد بر پروردگار عالم كه اختيار تمام موجودات در دست قدرت او است، به راه خود ادامه داد و به پيروان توحيد آموخت كه در هر كارى مخصوصاً كارهاى مهم و اساسى بايد به خدا توكّل كرد (إِنِّي تَوَكَّلْتُ عَلَى اَللّهِ‌)١ و مطمئن بود كه خداوند حافظ و نگهبان است. (إِنَّ رَبِّي عَلى كُلِّ شَيْ‌ءٍ حَفِيظٌ)[٢]

٢ - سرانجامِ كفران نعمت و سرپيچى از رسولان الهى، انتقام و عذاب خدا است و غضب خدا عذابى سخت را در پى خواهد داشت. قرآن مى‌فرمايد: (فَلَمّا آسَفُونا اِنْتَقَمْنا مِنْهُمْ‌؛[٣]چون ما را به خشم درآوردند، از آنها انتقام گرفتيم.) خشم بندگان خوب و آزار و اذيّت آنها، عامل خشم خدا است كه بايد از پيامد آن ترسيد.

شاعر مى‌فرمايد:

تا دلِ مردِ خدا نامد به درد هيچ قومى را خدا رسوا نكرد

٣ - قوم هود عليه السلام آنچنان به خيره سرى و مخالفت و بت پرستى پرداختند كه مبتلا به خشكسالى شدند و انتظار باران مى‌كشيدند و جمعى را براى دعا به مكّه

[١]- هود/ ٥٦

[٢]- هود ٥٧

[٣]- زخرف/ ٥٥.