تحليلى بر دعاهاى انبيا در قرآن - خزائلی، محمدعلی - الصفحة ١٥٩ - نكات آموزند&#١٧٢٨ دعاى موسى عليه السلام

چيزى در غير جاى خودش مى‌باشد) و من كه نبايد وارد اين شهر مى‌شدم، وارد شدم و منظور از جمله «فَاغْفِرْ لِي» اين است كه مرا از دشمنانت مستور دار تا برمن دست پيدا نكنند زيرا يكى از معانى غفران پوشانيدن است.[١]

خداوند هم اجابت فرمود و او را از ديد دشمنان مخفى داشت زيرا خداوند خطاپوش بندگان و مهربان به ايشان است. حضرت موسى بعد از اين دعا در مقام تشكر و قدردانى در اجابت دعايش عرض مى‌كند، (رَبِّ بِما أَنْعَمْتَ عَلَيَّ فَلَنْ أَكُونَ ظَهِيراً لِلْمُجْرِمِينَ‌؛ پروردگارا به سبب نعمتى كه به من دادى (مرا بخشيدى و از بلاى فرعونيان نجات دادى) به شكرانۀ اين نعمت هرگز پشتيبان گناهكاران نخواهم بود.)

نكات آموزندۀ دعاى موسى عليه السلام

بزرگترين نكته آموزشى و تربيتى در دعاى حضرت موسى عليه السلام اين است كه مى‌توان گفت با اينكه حضرت در دفاع از نفس مؤمن و مظلوم به وظيفه خود عمل نمود و هيچ گونه قصد ستم و تعدى نداشت و تقصير كار نبود و تنها تقدير الهى باعث شد مهاجم كشته شود، با احتمال قصورى كه در خود احساس كرد همانطور كه رسم بزرگان و اولياء خداست، در پيشگاه الهى اعتراف به تقصير و طلب مغفرت نمود و اين اقرار به گناه در عين بى گناهى از آداب دعا و شعار بندگى در پيشگاه الهى است و چه خوب است انسان هميشه خود را در پيشگاه پروردگار مقصّر و گنه كار بداند و هيچگاه به عمل خود مغرور نشود.

فضل بن يونس مى‌گويد: امام كاظم عليه السلام به من فرمود اين دعا را زياد بخوان:

«اَللّهُمَّ لا تَجْعَلَنى مِنَ المُعارينَ‌، و لا تُخْرِجْنى مِنَ التَّقصيرِ ؛ خدايا مرا از كسانى كه ايمان عاريه‌اى (ناپايدار) دارند، قرار مده و مرا از تقصير بيرون مبر» يعنى هر كارى را كه براى خدا

[١]- محمد بن على ابن الحسين صدوق، عيون الاخبار، تهران: از منشورات اعلمى، ١٣٤٠، طبق نقل: على‌ابن جمعه، تفسير نور الثقلين، ج ٤، قم: چاپخانه علميه، ١٣٤٠، ص ١١٩.