تحليلى بر دعاهاى انبيا در قرآن - خزائلی، محمدعلی - الصفحة ٢٥٩ - نكات آموزند&#١٧٢٨ دعاى عمومى انبيا و مردان الهى در جنگ

ناراحتى به همراه ندارد. و همانطور كه در سورۀ فاطر آيات ٣٣ به بعد مى‌فرمايد:

اهل بهشت خدا را سپاس مى‌گذارند بر اين كه حزن و غم را از آنها برطرف نمود و از فضل و كرمش در سراى آرامش جاى داد كه (لا يَمَسُّنا فِيها نَصَبٌ وَ لا يَمَسُّنا فِيها لُغُوبٌ‌؛ در آن سراى آرميدن و آرامش، رنج و سختى به ما نمى‌رسد).

(وَ اَللّهُ يُحِبُّ اَلْمُحْسِنِينَ‌؛[١]خداوند نيكوكاران را دوست مى‌دارد). چنين اشخاصى كه (ما كانَ قَوْلَهُمْ إِلاّ أَنْ قالُوا رَبَّنَا اِغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا؛[٢]هيچ گفتارى گله‌آميز و شكايت گونه در سختيها و بحرانهاى جنگ نداشتند مگر شكر خدا و اينكه پروردگارا ما را ببخش و از گناهانمان بگذر) وقتى خداوند مى‌فرمايد اينها نيكوكار هستند و در اعمال و گفتارشان به راه صحيح مى‌روند، جا دارد دعاى آنها را مستجاب كند.

رموز و عوامل استجابتِ دعا كه از اين آيات به دست مى‌آيد عبارتند: از حالت اِلتجا و بريدگى از غير خدا و اعتراف به تقصير و گناه و صبر و پايدارى در سختيها و ناملايمات و ناكاميها و نيكى در گفتار و عمل و طبيعى است كه خداوند صابران و نيكوكاران را دوست دارد و آنها را كمك و يارى مى‌كند.

[١]- آل عمران/ ١٤٨

[٢]- همان / ١٤٧