حضرت هود عليه السلام فرمود: (يا قَوْمِ اِسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ يُرْسِلِ اَلسَّماءَ عَلَيْكُمْ مِدْراراً وَ يَزِدْكُمْ قُوَّةً إِلى قُوَّتِكُمْ وَ لا تَتَوَلَّوْا مُجْرِمِينَ‌؛[١]اى قوم من! از پروردگارتان طلب آمرزش كنيد، سپس به سوى او باز گرديد تا باران آسمان را پى در پى بر شما بفرستد و نيروئى بر نيرويتان بيفزايد و گنهكارانه روى از حق برنتابيد.)

اما متأسفانه قوم هود عليه السلام به جاى استقبال از خيرخواهى حضرت و استغفار و توبه، در جواب گفتند: اى هود! تو براى ما دليلى روشن بر دعوى رسالت خود نياوردى. ما هرگز با سخن تو از خدايان خود دست نمى‌كشيم و به تو ايمان نخواهيم آورد و تنها چيزى كه دربارۀ تو مى‌گوئيم اين است كه بعضى از خدايان ما تو را آسيب رسانيده‌اند (لذا ناراحتى). هود عليه السلام در جواب فرمود: (إِنِّي أُشْهِدُ اَللّهَ وَ اِشْهَدُوا أَنِّي بَرِيءٌ مِمّا تُشْرِكُونَ مِنْ دُونِهِ‌»[٢]؛ من خدا را گواه مى‌گيرم و شما هم گواهى دهيد كه از شما و خدايانى كه مى‌پرستيد بيزارم.

شما هم هر تدبير سوئى در حق من داريد، بدون مهلت انجام دهيد.)

(إِنِّي تَوَكَّلْتُ عَلَى اَللّهِ رَبِّي وَ رَبِّكُمْ ما مِنْ دَابَّةٍ إِلاّ هُوَ آخِذٌ بِناصِيَتِها إِنَّ رَبِّي عَلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ‌... إِنَّ رَبِّي عَلى كُلِّ شَيْ‌ءٍ حَفِيظٌ[٣]؛ براستى من بر خدا كه پروردگار من و شما است توكل كرده‌ام كه زمام اختيار هر جنبده‌اى به دست مشيّت او است و به تحقيق پروردگار من به راه راست خواهد بود. پس اگر شما ز حق روى بگردانيد من به وظيفۀ خود كه ابلاغ رسالت بر شما است، اقدام كردم و پروردگار من پس از هلاكت شما قومى ديگر را جانشين شما قرار مى‌دهد و به هود هم هيچ ضررى نمى‌توانيد برسانيد همانا پروردگار من بر همه چيز نگهبان است.)

اين سرگذشت قوم هود عليه السلام است كه آيات پروردگارشان را انكار كردند و از رسولشان سر پيچى نمودند و از فرمان هر شخص متكبر و جبّارى پيروى نمودند و

[١]- هود / ٥٢

[٢]- هود/ ٥٤.

[٣]- هود / ٥٦.