بهترين دليل آنچه گفتيم خود دعا كردن دسته جمعى بنى‌اسراييل است؛ زيرا اين حالت، بيانگر نارضايتى آنان از حكومت ظالمانه فرعون، اعراض آنان از وضع موجود خويش و آمادگى براى پذيرش حكومت الهى حضرت موسى، عليه‌السلام، است. همين قدر غفلت زدايى و تغيير وضعيت‌خود، موجب شد تا سنت الهى در مورد آنان تحقق پذيرد و دعا و در خواستشان به درگاه حضرت حق پذيرفته شود. در عين حال، چنانكه اشاره گرديد، آنچه در اين روايت مورد تاكيد قرار گرفته، تاثير بسيار مهم و تعيين كننده دعا و استغاثه به درگاه الهى (براى رسيدن فرج) است. يعنى همان‌گونه كه گفتيم شايد بنى‌اسراييل در تغيير وضع خود و ايجاد زمينه‌هاى قيام و آمدن حضرت موسى به مبارزه و مقاومت در برابر فرعون نيز پرداخته بودند (و اين از مهمترين شرايط رهايى از ظلم فرعون و نيل به آزادى براى آنان بوده‌است) اما از دعا، توجه به خداوند و آمادگى روانى و روحى براى نيل و پذيرش حكومت‌حجت‌حق و پيامبر خود غافل بوده‌اند؛ اما با روى آوردن به درگاه احديت و دعا و التماس و درخواست از قادر متعال، اين نقص را برطرف كرده و زمينه پذيرش و رسيدن به هدف بزرگ و نهايى خويش را كامل نموده‌اند.

٢- نكته مهم در روايت اين است كه در اثر دعا و درخواست و استغاثه بنى‌اسراييل، آمدن حضرت موسى براى بنى‌اسراييل و سرنگون كردن حكومت فرعونى و نجات از سلطه او، زمانى دراز يعنى دهها سال جلو مى‌افتد و به تعبير ديگر «دعاى تعجيل فرج» براى آنان به اجابت مى‌رسد.

آنگاه امام صادق، عليه‌السلام، همين نكته را در پايان حديث‌به شيعيان و پيروان خود گوشزد نموده و در حقيقت، هدف اصلى خويش را از ذكر داستان بنى‌اسراييل بيان مى‌فرمايد و آن اين است كه اين سنت الهى در هر زمانى تحقق پذيراست. اگر شما شيعيان نيز، در كنار ديگر آمادگيها، به درگاه الهى روى آورده و با دعا و درخواست و استغاثه، فرج ما اهل‌بيت‌را از خداوند درخواست كنيد. حضرت حق آن را اجابت مى‌فرمايد و حكومت الهى ما به وقوع خواهد پيوست. و به بيان ديگر، خداوند متعال در فرج ما تعجيل خواهد كرد و امر حكومت ما را خواهد رساند؛ در غير اين صورت (يعنى در اثر غفلت و بى‌توجهى شما) مساله غيبت امام و حجت الهى روند طبيعى خود را تا آخرين لحظه طى خواهد كرد و به درازا خواهد كشيد.

٣- نكته مهم ديگرى كه در اين روايت‌به چشم مى‌خورد اين است كه عامل اساسى در دعا و رسيدن به مطلوب، التماس، اصرار و تضرع به درگاه خداوند است. بنابراين صرف به زبان آوردن دعا بدون روحيه طلب، استغاثه، اصرار و آمادگى نمى‌تواند تاثيرى مهم و اساسى داشته باشد. چنانكه در روايت ديديم بنى‌اسراييل از غفلت‌خويش به در آمده، جدا و حقيقتا به درگاه الهى روى آوردند، ناليدند، دعا و درخواست كردند و با گريه و تضرع، نجات و رهايى خود را از خداوند متعال طلب كردند.

نتيجه روايت‌

نتيجه روايت اين است كه: از جمله شرايط و زمينه‌هاى حتمى رسيدن امر فرج و حكومت اهل‌بيت، عليهم‌السلام، درخواست جدى و حقيقى مردم از خداوند، آن هم با گريه و دعا و اصرار و تضرع است. در غير اين صورت، خداى ناخواسته، غيبت امام عصر، عليه‌السلام، روند طبيعى خود را تا آخرين لحظه طى خواهد كرد و به درازا خواهد كشيد.

بنابراين، مردم بايد توجه كنند كه آرمانى دارند بس مقدس، حياتى، سرنوشت‌ساز، مكتبى و انسانى و تحقق اين آرمان شرطى مهم دارد و آن، تشنگى، خواهش، آمادگى و روى آوردن به خداوند متعال و خواستن آن از درگاه ربوبى است. و اينكه هرچه اين عطش و آمادگى و درخواست از خداوند، بيشتر و عميقتر باشد، آن آرمان زودتر به تحقق خواهد پيوست و امام‌صادق، عليه‌السلام، نيز در روايت مذكور برهمين نكته تاكيد مى‌فرمايد و نيز هشدار مى‌دهد كه اگر مردم از دعا و تضرع به درگاه الهى (براى تحقق آن) غفلت نمايند، اين آرمان در ديرترين و دورترين موعد خود محقق خواهد گشت.

در واقع امام صادق، عليه‌السلام، در اين حديث گرانقدر، دو نكته مهم را